მოსაზრებები და პროგნოზები


სხვათა პოზიციების გასაგებად და საკუთარი მოსაზრებების სიმტკიცის შესამოწმებლად თუ გასამყარებლად ხშირად ჩავრთულვარ დისკუსიებში, რა დროსაც, არც თუ იშვიათად, გამომითქვამს პროგნოზები და ჩემი ვარაუდები კონკრეტულ პროცესებთან მიმართებაში. ვფიქრობ, ზოგიერთი მათგანი, მაინც, ემახსოვრებათ ჩემ ნაცნობ-მეგობრებსა და ახლობლებს, ვისთანაც კი გამომითქვამს კონკრეტული მოსაზრებები ამა თუ იმ პრინციპულ საკითხზე, მით უმეტეს, რომ შემდგომ არაერთხელ გამართლებულა ჩემი ნათქვამი. ამ ბოლო ხანებში, დისკუსიებში, სჭარბობს მსჯელობა პოლიტიკაზე, რადგანაც, საკმაოდ ბევრი აქტუალური საკითხი წამოიწია წინა პლანზე, თანაც მათ გააქტიურებას მედია და სოციალური ქსელებიც განსაკუთრებით უწყობს ხელს. ჰოდა, რახან, წლების განმავლობაში გამოთქმული ჩემი პროგნოზი და მოსაზრება არაერთხელ გამართლებულა (ჩვენდა სასიხარულოდ თუ სამწუხაროდ), გადავწყვიტე ფეისბუკის გვერდებზეც დავაფიქსირო, ხოლმე, ჩემი პოზიცია-პროგნოზები მიმდინარე პროცესებთან მიმართებაში.
მე კი, რაც უფრო სიღრმისეულად ვეცნობი და ვაანალიზებ ქვეყანაში მიმდინარე პროცესებს, ცალსახად ვრწმუნდები, რომ ცვლილებები ქვეყანაში ბევრად უფრო დინამიურად მიმდინარეობს, ვიდრე ეს იყო წლების წინ და მოულოდნელობების ეფექტიც საკმაოდ გაზრდილია. ასეთ დროს სრულ გულუბრყვილობად მიმაჩნია ის, თუ ვინმეს ხელისუფლებაში ჰგონია (მთავარია მას რა ჰგონია, სხვა ამბავია რა პოზიციას აფიქსირებს), რომ ყველაფერი სტაბილურადაა და ასევე გაგრძელდება თვეებისა და წლების განმავლობაშიც და მათი აზრით არც არაფერია შესაცვლელი. ჩემი აზრით კი, ყოველივე ის რაც ხდება ამ ბოლო ხანებში, საკმაოდ სერიოზული სიგნალი უნდა ყოფილიყო ხელისუფლებისთვის და თუ ყოველმხრივ გააზრებული და წინდახედული ნაბიჯები არ იქნება გადადგმული, თუნდაც, ეს წელი ასე თუ ისე, მშვიდად იქნას “გადაგორებული”, მოჩვენებითი სტაბილურობა დიდხანს მაინც არ გასტანს. ისე კი, ჩვენს ქვეყანაში, დეკემბრის თვე მაინცა და მაინც არ გამოირჩევა განსაკუთრებული პოლიტიკური აქტიურობებით (თუ არ გავიხსენებთ, ჩვენი ქვეყნის უახლოეს ისტორიაში, ერის კიდევ ერთ დიდ სირცხვილს – თბილისის ომს), თანაც მოსახლეობა იმ იმედზეა გადართული, რომ ყველა ნეგატივს, გაჭირვებასა თუ პრობლემას წარმავალი წელი წაიღებს. პრობლემები ნაკლებადაა მოსალოდნელი იანვარ-თებერვალშიც, რადგანაც საახალწლო განწყობა, რაღაცნაირად, თრგუნავს საპროტესტო განწყობას, ხოლო თებერვლის ბოლოს დაიწყება ბევრი რამის გაანალიზება, გადაფასება, თანაც არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ, ბევრ მიზეზთა გამო, ქვეყნად უკმაყოფილო და უმადური ბევრად უფრო მეტია ვიდრე კმაყოფილი და კარგის დამნახავი. ჩემი აზრით, თუ რაიმე სერიოზულად (და რადიკალურადაც კი) არ შეიცვალა, მოსახლეობაში აუცილებლად გაიზრდება უკმაყოფილების მუხტი, რასაც, თავის მხრივ, წაახალისებს და უფრო გააძლიერებს სხვადასხვა პოლიტიკური სუბიექტი, რა დროსაც ზოგი, ქართულ პოლიტიკურ სივრცეში, საკუთარი ადგილის დამკვიდრებისა თუ გაძლიერების ინტერესით იქნება შემართული, ზოგს ხელისუფლების დასუსტების სურვილი ამოძრავებდეს, შესაძლოა, ზოგიც იმედგაცრუების გამო უკომპრომისოდ იქნება შემართული და ხელისუფლებას დაუთვლის ყოველ შეცდომას, წინდაუხედაობას თუ ჩავარდნას და, ჩემი აზრით, მარტ-აპრილში სრულიად მოსალოდნელია საპროტესტო გამოსვლების სერიოზული ტალღის აგორებაც, მართული თუ უმართავი პროცესების თანხლებით…
ამიტომ, თუკი უმოკლეს ვადაში არ იქნება განხორციელებული შესაბამისი აუცილებელი საკადრო ცვლილებები (რაც, რიგ შემთხვევებში, ლამის, დაგვიანებულიც კია) ცალკეულ უწყებებში, ხოლო, მთლიანობაში, ქვეყანაში არ განხორციელდება ძირეული ცვლილებები მოსახლეობის ფართო მასების ინტერესებისა და მოთხოვნების შესაბამისად, ასევე, თუკი არ იქნება აღიარებული შეცდომები (შეუცდომელი არავინაა და, მით უფრო, ერთგვარად, რევოლუციური ცვლილებების ტალღაზე მოსული ხელისუფლებები, თორემ ხელისუფლება, როცა ვეღარ თუ აღარ ხედავს საკუთარ შეცდომებს, ამის შემდეგ რაც მოსდის, ხოლმე, კი დავინახეთ არაერთხელ) არ მიეცემა მათ ადეკვატური შეფასებები და მიდგომა არ იქნება თვითკრიტიკული, ეს აუცილებლად გამოიწვევს მკვეთრად ნეგატიური ფონის ჩამოყალიბებას საზოგადოებაში, რაც ნამდვილად არ მოიტანს კარგ შედეგებს არც კონკრეტული ხელისუფლებისთვის და არც ქვეყნისთვის. საერთოდ კი, ხალხი, ხელისუფლების მხრიდან დაშვებული შეცდომების დროული აღიარებისა და სიტუაციის გამოსწორების მცდელობის შემთხვევაში ბევრად უფრო მიმტევებელია, ხოლო როცა ურემი გადაბრუნდება, მერეა, რომ უკვე აღარაფრის სჯერა…
და ბოლოს, გულისტკივილით მინდა აღვნიშნო ის სამწუხარო რეალობა, რომ ქვეყანაში, წლების განმავლობაში, ყველაზე მეტად მომრავდნენ ერთგვარი “პროფესიონალები” (მტერზე უფრო საშიში “მომხრეები” თუ “თანამოაზრეები”), რომლებიც დათვური სამსახურის გაწევით არიან დაკავებულნი და რომლებიც, სიტუაციის არევის შემთხვევაში ჩირგვებში იმალებიან, ზოგიც, თავის სამსახურს, უკვე, ახალ “მსხვერპლთ” სთავაზობს…
მოკლედ, ამის თქმა მინდოდა დღეს და ვისაც როგორ სურს (თუ შეუძლია) ისე მიიღოს ჩემი მოსაზრებები, შემდეგ კი ზოგისთვის ოპონენტი აღმოვჩნდები, ალბათ, ზოგი თანამოაზრედ მიმიჩნევს, ზოგი ვერ გაერკვეს, შესაძლოა, ჩემს ნათქვამში, ზოგიც ინტერესით დაელოდოს ახალ ნათქვამს…

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი
19 ნოემბერი, 2014 წ.

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

About Edi Line

I’m Ednar Mgeladze. I live in Tbilisi, Georgia. I'm blogger

Posted on 01/12/2014, in პოზიცია და მოსაზრები and tagged , , , . Bookmark the permalink. დატოვე კომენტარი.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: