“უბერებელი” გამონათქვამები და რეალობა


“იგავი უძღები შვილის შესახებ” ბევრ რამეს გვასწავლის, თუმცა, პირადად მე (ვფიქრობ, სხვებსაც), ცხოვრებამ იმდენი რამ მასწავლა, ასევე, რომ არც თუ ისე ადვილია აღნიშნული იგავი, მით უფრო, იგი, ასე ვთქვათ, ფართო გავრცელების არეალში განვიხილო და “ბრმად” მივიღო…
ჩემთვის, ასევე, ძნელია, მით უფრო, დაუსრულებლად იმის მიღებაც – “ერთ ლოყაში გარტყმის შემდეგ, მეორე მიუშვირე”-ო, რამეთუ ჩვენი ყოველდღიურობა, ლამის, უკვე გაჯერებულია ნდობის ბოროტად გამოყენებით, “ფარსადანიზმით” თუ უმადურობით, როცა საკმარისია ტალახის სროლა მიუტევო ადამიანს, იგი უმალ ახალ ტალახს გესვრის. ასევე, საკმაოდ ხშირად ხდება ისიც, რომ როცა ვინმეს აპატიებ დაღალატებას, ორპირობას, უმადურობას თუ კიდევ სხვა უღირსობას, აპატიებ იმასაც, როცა გაგწირავენ თუ სიკეთეს დაივიწყებენ და ზურგს გაქცევენ, ისინი კი, დაშვებული შეცდომის (თუ გულბოროტობის) გამოსწორების ნაცვლად, უფრო მეტად წახალისებულნი აგრძელებენ ყოველივეს. ისე კი ისიც მტკივნეულია, როცა ზოგზოგები, თავიანთი “კრავის” დუმილით, ახალისებენ ამას… და საერთოდ, ყოველივე აღნიშნულის გამოსწორება, მაინცა და მაინც, პატიების შემდეგ უნდა ხდებოდეს და მანამდე ვერა?!
არა მგონია, ჩემი ამ პოზიციით, რაიმენაირ კონფლიქტში მოვდივარ რწმენასთან თუ რელიგიურ გრძნობებთან, რამეთუ მიმაჩნია, რომ გაუაზრებლობითა და დაუფიქრებლობით უფრო არ იქნეს წახალისებული, ბოროტება, ძალადობა, უღირსობა, თორემ შეცდომა ყველას მოსდის ხოლმე და მეც მათ შორის, სამწუხაროდ, თუმცა ბოროტება, ძალადობა, ტალახის სროლა, გაჭირვებული ადამიანისთვის ზურგის შექცევა და კიდევ ბევრი რამ ჩემთვის მიუღებელი იყო ყოველთვის. თუმცა, ნებისმიერი უნებლიე (კიდევ ერთხელ მინდა აღვნიშნო, რომ გამიზნულად არასოდეს ვატკენდი გულს სხვას!) შეცდომა, რაც დამიშვია და ვინმესთვის გული მიტკენია, ამას ძალიან განვიცდი, ჩემთვის ასევე მტკივნეული ყოფილა და პატიებაც მთელი გულით მითხოვია, არაერთხელ.
და, აქვე, ძალიან მაინტერესებს, რამდენად მრავლადაა ამქვეყნად “შეუცდომელები” და “უცოდველები”, რომლებიც მათდა უნებურად (თუ გააზრებულად) ბევრად უფრო სცოდავენ, ვიდრე ჩვენ, ჩვეულებრივი მოკვდავნი?
ჩემს ამ პოზიცია-მოსაზრებებში ბევრი თავის თავსაც დაინახავს, ალბათ, მთავარია – სად და როგორ?…
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

ზემოთ დაფიქსირებული პოზიცია-მოსაზრებების გაგრძელებად, ასევე, მინდა გავიხსენო ერთგვარი თავისმართლების უსუსური მცდელობისთვის გამოსაყენებელი გამონათქვამი “შინაურ მღვდელს შენდობა არა აქვს”-ო. პირადად მე, ამ გამონათქვამის, ვერც არსს (ღირსებისა და ადამიანურობის არსი მაქვს მხედველობაში) მივხვდი და ვერც ის “სიბრძნე” დავინახე, რომელსაც, ზოგზოგები, უცხოსა და ახლობლის მცნებების გააზრებაში “გაჭედვისას”, მაშველ რგოლივით “მოიხმობენ”, რათა თავიანთ (ან სხვის) უგუნურ თუ ბრიყვულ ქმედებაში ლოგიკურობა და, უფრო მეტიც, ნორმალურობა დაგვანახონ… ისე კი, მართლაც, ძალიან მაინტერესებს, აბა ვის მიმართ უნდა იყოს უფრო მეტად გამოხატული სითბო და ყურადღება თუ არა მეგობრების, ახლობელი ადამიანებისა თუ ძვირფასი ნათესავების მიმართ?!
ჩემი აზრით, ზუსტადაც რომ, ზემოაღნიშნული გამონათქვამის უაზრობა და ალოგიკურობა აუფასურებს ურთიერთობებს ადამიანებს შორის, არადა, რაოდენ მნიშვნელოვანად მიმაჩნია, მსგავსი უცნაური თავისმართლების ნაცვლად, გულწრფელობა და ღირსეული დამოკიდებულება იყოს წინა პლანზე წამოწეული, რომ მოყვასი, ახლობელი, მეგობარი, ამა თუ იმ გამონათქვამს, კეთილგანწყობის, პატივისცემისა თუ დაფასებისათვის გაიხსენებს, ზოგს კიდევ, საერთოდაც, გულით სურდეს ეს ყოველთვის, ყოველგვარი გამონათქვამების გარეშეც…
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

Advertisements

About Edi Line

I’m Ednar Mgeladze. I live in Tbilisi, Georgia. I'm blogger

Posted on 02/12/2014, in ბლოგერის ჟურნალისტური ხედვა, პოზიცია და მოსაზრები and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. დატოვე კომენტარი.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: