Monthly Archives: სექტემბერი 2012

საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები 2012: მოკლე საინფორმაციო მიმოხილვა


უკვე დამთავრდა წინასაარჩევნო კამპანია და ქვეყანა არჩევნების მოლოდინშია. ნამდვილად არაა გადაჭარბებული იმის თქმა, რომ ეს არჩევნები უმნიშვნელოვანესია საქართველოს ისტორიაში.

გთავაზობთ მოკლე საინფორმაციო მიმოხილვას.

ცენტრალური საარჩევნო კომისიის საბოლოო მონაცემებით, დღეისათვის უკვე განისაზღვრა არჩევნებში მონაწილე 14 პარტია, 2 საარჩევნო ბლოკი.

2012 წლის პარლამენტის 1 ოქტომბრის არჩევნებისათვის რეგისტრირებული პარტიები

(პარტიები, რომლებიც მონაწილეობას მიიღებენ არჩევნებში და შეტანილნი იქნებიან საარჩევნო ბიულეტენში)

1. პ/გ „კახა კუკავა – თავისუფალი საქართველო”, საარჩევნო ნომერი – 1
2. „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია”, საარჩევნო ნომერი – 4
3. „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა-მეტი სარგებელი ხალხს”, საარჩევნო ნომერი – 5
4. „სამართლიანი საქართველოსთვის”, საარჩევნო ნომერი – 9
5. „სახალხო მოძრაობა”, საარჩევნო ნომერი – 17
6. „თავისუფლება-ზვიად გამსახურდიას გზა”, საარჩევნო ნომერი – 19
7. პ/გ „ჯონდი ბაღათურია-ქართული დასი’’, საარჩევნო ნომერი – 23
8. პ/გ „ახალი მემარჯვენეები”, საარჩევნო ნომერი – 24
9. „სახალხო პარტია”, საარჩევნო ნომერი – 26
10. „მერაბ კოსტავას საზოგადოება”, საარჩევნო ნომერი – 30
11. „მომავალი საქართველო”, საარჩევნო ნომერი – 35
12. „საქართველოს მშრომელთა საბჭო”, საარჩევნო ნომერი – 36
13. „შალვა ნათელაშვილი-საქართველოს ლეიბორისტული პარტია”, საარჩევნო ნომერი – 38
14. „საქართველოს სპორტსმენთა კავშირი”, საარჩევნო ნომერი – 40
2012 წლის 1 ოქტომბრის პარლამენტის არჩევნებისათვის რეგისტრირებული ბლოკები

(ეს ბლოკები იქნებიან შეტანილნი საარჩევნო ბიულეტენში)

ბლოკი „გიორგი თარგამაძე-ქრისტიან-დემოკრატიული გაერთიანება”, საარჩევნო ნომერი 10

ბლოკში შემავალი პარტიები:

1. „ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობა”
2. „საქართველოს ევროპელი დემოკრატები”

ბლოკი „ბიძინა ივანიშვილი-ქართული ოცნება”, საარჩევნო ნომერი 41

ბლოკში შემავალი პარტიები:

1. პოლიტიკური გაერთიანება „ქართული ოცნება-დემოკრატიული საქართველო”
2. საქართველოს კონსერვატიული პარტია
3. პოლიტიკური მოძრაობა „მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს”
4. „საქართველოს რესპუბლიკური პარტია”
5. პოლიტიკური გაერთიანება „ჩვენი საქართველო-თავისუფალი დემოკრატები”
6. პოლიტიკური გაერთიანება „ეროვნული ფორუმი”
საინიციატივო ჯგუფების მიერ წარდგენილი რეგისტრირებული კანდიდატები:

თელავის საოლქო საარჩევნო კომისია – ალექსი შოშიკელაშვილი
ხარაგაულის საოლქო საარჩევნო კომისია – გიორგი გლუნჩაძე
ზუგდიდის საოლქო საარჩევნო კომისია – ვლადიმერ ვახანია (მოხსნა კანდიდატურა)
ხულოს საოლქო საარჩევნო კომისია – გურამ ხოზრევანიძე

თითოეულ მათგანს საარჩევნო ნომრად მიენიჭა – 42

ამ არჩევნებისათვის საქართველოში სულ გაიხსნა 73 ოლქი და 3719საარჩევნო უბანი, გარდა ამისა, საზღვარგარეთ, 36 ქვეყნის 43 ქალაქში გაიხსნა 45 საარჩევნო უბანი.

2012 წლის 1 ოქტომბრის არჩევნებისთვის ამომრჩეველთა სიის საერთო რაოდენობა, საქართველოს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის მონაცემებით, განისაზღვრა 3613851 ამომრჩევლით, რომლებიც ხმას მისცემენ როგორც პროპორციულ არჩევნებში ასევე მაჟორიტარულში და ცსკო-ს გადაწყვეტილებით არჩევნებში მონაწილეობას მიიღებენ გარკვეული კატეგორიის მსჯავრდებულებიც.საზღვარგარეთ მყოფი საარჩევნო უფლების მქონე 42613 ამომრჩეველი კი ხმას მისცემს, მხოლოდ, პროპორციულ არჩევნებში.

1 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების კენჭისყრა, სიტუაციის თავისებურებიდან გამომდინარე, 24 სექტემბერს უკვე ჩატარდა ავღანეთში, ISAF-ის სამშვიდობო ოპერაციაში მონაწილე საქართველოს მოქალაქე ჯარისკაცებისთვის. არჩევნების შედეგები კი დაილუქა, იგი გაიხსნება არჩევნების დღეს 20:00 საათის შემდეგ და დაემატება საერთო შედეგებს ქვეყნის მასშტაბით.

თვეების განმავლობაში, ქვეყანაში, მიმდინარეობდა საკმაოდ დინამიური, კომპრომატებით სავსე და, მე ვიტყოდი, უპრეცედენტოდ უკომპრომისო საარჩევნო კამპანია. დღეს, ემოციური ფონი, უკვე, პიკშია და ამ დროს აბსოლიტურად ყველა პარტიას თანაბრად ეკისრება პასუხისმგებლობა სიმშვიდეზე, კანონიერებაზე, სამართლიანობაზე და ყველაფერი უნდა გაკეთდეს არჩევნების ნორმალურად, გაყალბებების გარეშე ჩასატარებლად!

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

მედიის თავისუფლება და პასუხისმგებლობა


ფეისბუკის საკუთარ გვერდზე დაფიქსირებულიპოზიციიდან*:

”ვინც სიტყვის თავისუფლებას შეზღუდავს და პრობლემებს შეუქმნის მედიას, ის, ფაქტიურად, საზოგადოების თავისუფლებას ზღუდავს, ხოლო რას ნიშნავს ეს, ან რა შეიძლება, ყოველივე ამან, გამოიწვიოს XXI საუკუნეში, ძნელი მისახვედრი არაა, უკვე!

დიახ, მედია ნამდვილად უნდა იყოს თავისუფალი და, ეს, დემოკრატიული, ცივილიზებული სამყაროს ღირსების საკითხია, თუმცაღა აქვე შემომაქვს წინადადება: საქართველოში დაარსდეს ”პროგრამა ”Время”-ს ორდენი” და იგი ყოველწლიურად, ყოველთვიურად, თუნდაც, ყოველდღიურად მიენიჭოს იმ ტელეკომპანიას თუ საინფორმაციო გამოშვებას, ვინც მას ”ღირსეულად” დაიმსახურებს.
ახლა ნუ მკითხავთ, ეგ პროგრამა ”Время” რაღააო, რადგანაც ამ უსაძაგლესი ტერორისტული საინფორმაციო საშუალების ამოშანთვა მინდა მეხსიერებიდან, თუმცაღა, ყოველივე ამის დავიწყება და, მით უფრო, იგნორირება იმ უსაშინლეს საბჭოურ ტოტალიტარულ წყობასთან, იმ დანაშაულებთან ერთად, რასაც სჩადიოდა ”ბოროტების იმპერია” ათწლეულების განმავლობაში, უბრალოდ, შეუძლებელია…”

*- ტექსტი გადმოტანილია მცირეოდენი შესწორებით.

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

მედია: მეოთხე ხელისუფლება თუ პირველი იდეოლოგი?


დღეს, ასეთ პოლიტიზირებულ გარემოში, საქართველოში, ალბათ, ძნელად თუ მოიძებნება ადამიანი, ვინც ტელევიზორს არ უყურებს, პრესას არ კითხულობს და, საერთოდ, მოწყვეტილია რეალობას. დღევანდელ ეპოქაში, ასევე, ძნელად მოიძებნება ისეთი, ვისთვისაც უცნობია ინტერნეტის თავისუფალი გარემო, თუმცაღა, ყველაზე მნიშვნელოვანი საინფორმაციო გარემო, მაინც, ხალხის საუბრებია ერთმანეთთან. საერთოდ კი, ყველა ჩვენთაგანისათვის, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ალტერნატიული ინფორმაციის არსებობა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, შეუძლებელი იქნება სწორი პოზიციის ჩამოყალიბება, რამეთუ, ინფორმაციული ვაკუუმის პირობებში, ხალხი ჰგავს ქვევრში გამოკეტილ აბესალომს და მანამ ვერ გათავისუფლდება, სანამ ქვევრი არ გატყდება.

ამ ბოლო ხანებში ლამის ყოველდღე და ყველას ”Must Carry” აკერია პირზე, მე კიდევ არ ვიცი რამდენადაა აუცილებელი კონკრეტული კანონის არსებობა იმისათვის, რომ მოსახლეობას ჰქონდეს არჩევანის თავისუფლება, რამე თუ, მათ, პოლიტიკურ პარტიებზე მეტად თუ არა, ნაკლებად მაინც არ აინტერესებთ მედია. დიახ, მართლაც რომ, უდიდესი როლი გააჩნია მედიას,  უდავოდ, მეოთხე ხელისუფლებაა იგი და რაოდენ აუცილებელია, რომ  არ გახდეს პირველი იდეოლოგი…  საერთოდ კი, ინფორმაციის თავისუფლება ვინმეს გემოვნების საკითხი კი არა დემოკრატიული ღირებულებების აღიარების შედეგი უნდა იყოს.  ხოლო, თუკი, რომელიმე ტელეარხი არღვევს რაიმე სახის ნორმებს, ამისათვის არსებობს კანონები, სასამართლო და შესაბამისი მარეგულირებელი სამსახურები.

ისე კი, თვალნათლივაა უკვე შესამჩნევი, რომ, ბოლო ხანებში, საქართველო ნამდვილად აღარ უჩივის ჟურნალისტების ნაკლებობას. მახსოვს, კომუნისტების დროს, საქართველოზე ამბობდნენ, რომ, იგი, ლამის პირველ ადგილზეა უმაღლესდამთავრებულების (და არა უმაღლესგანათლებულების) მხრივ, ახლა, ალბათ, პირველ ადგილზე ვიქნებით ჟურნალისტების რაოდენობით. თუმცაღა, კაცი რომ დააკვირდეს, ყველას, ვისაც ინტერნეტში გააჩნია თავისი საიტი, ბლოგი ან კიდევ გაწევრიანებულია სოციალურ ქსელებში, რაღაც დოზით მაინც არის ჟურნალისტი და ინტერნეტმა მართლაც მისცა საშუალება, ყველას, თავისუფლად დააფიქსიროს თავიანთი პოზიცია და მოსაზრება. მეც, არაერთხელ, წამიკითხავს ბლოგერების მიერ გამოქვეყნებული საინტერესო პუბლიკაციები, რომელთან ახლოსაც, ნამდვილად, ვერ მივა ბევრი პროფესიონალი ჟურნალისტის ნააზრევი თუ ნაბოდვარი, პრესაში იქნება ეს თუ ტელევიზიაში, შესაბამისად არც თუ იშვიათად გამოხატულა ნეგატიური პოზიცია მედიის მისამართით…

ამ დღეებში ფეისბუკის ერთ-ერთ გვერდზე, კომენტარებში, მედიასთან დაკავშირებით გამოთქმულ მოსაზრებებთან მიმართებაში, მეც  დავაფიქსირე ჩემი პოზიცია:

ვკითხულობ ასეთ აღშფოთებებს მედიასთან მიმართებაში და ჩემთვის ვფიქრობ – რამდენად სწორადაა შერჩეული უკმაყოფილების ადრესატი? ბევრ ჩვენთაგანს ძალიან კარგად გვახსოვს ყველაფერი, თუმცაღა, ამ დისკუსიაში არიან ახალგაზრდებიც, რომლებმაც, შესაძლოა, არ იცოდნენ ან არ ახსოვდეთ პროგრამა ”ვრემია” და საბჭოური ტოტალიტარული წყობა, მაგრამ გაგონილი მაინც ექნებათ, თუ რას წარმოადგენდა საბჭოთა მედია (თუ კი შეიძლება მას მედია ვუწოდოთ) და ვინ რას იჯერებდა იმდროინდელ საინფორმაციო ველში. დღეს კი, ქვეყნის პრაქტიკულად ყოველ მოქალაქეს, წვდომა აქვს საკმაოდ მრავალფეროვან და ალტერნატიულ საინფორმაციო საშუალებებზე, მედიაზე, 40-50 წლიანი ასაკობრივი დიაპაზონია ინტერნეტის მომხმარებლებშიც, ინტერნეტში, სადაც რაიმეზე თუ არის შეზღუდვა ნამდვილად ვერ დავიჯერებ, გარდა ამისა, ყველა ყველაფერზე ლაპარაკობს ერთმანეთთან (უნდა ილაპარაკოს, კიდეც, შეუზღუდავად!) და, რაც მთავარია, ყველას აქვს უამრავი ცხოვრებისეული მაგალითი და გამოცდილება, ხომ მეთანხმებით? ახლა, ყველა ჩვენთაგანს, უნდა ჰქონდეს, თუნდაც მცირედი, ლოგიკური ანალიზის უნარი და ადამიანური ღირსება…

რაც შეეხება ქართულ მედია სივრცეს. ვფიქრობ, ეს ყოველივე, სარკეა ჩვენი ქვეყნისათვის და მასში ჩახედვისას ყველა იმას ხედავს რაც უნდა რომ დაინახოს ან, კიდევ, ვერ შეამჩნევს იმას, რაც არ მოსწონს. ასე, რომ პრობლემა სარკეში კი არაა, არამედ იმაში ვინც სარკის არსი ვერ გაიგო და იმას არ ხედავს რისი დანახვაცაა აუცილებელი. ისე კი, ერთხელ მაინც, ვყოფილვართ, ალბათ, მრუდე სარკეებიან სიცილის ოთახში და, ამ დროს მთავარია, რამდენად ადეკვატურად შეგვიფასებია იქ დანახული გამოსახულებები. ერთი ზღაპარიც გამახსენდა, სადაც სპეციალურ სარკეში ახედებდნენ გამხდარ, მშიერ და მისავათებულ ხალხს, რომლებიც გაოგნებულები უყურებდნენ თავიანთვე გამოსახულებას, სადაც საოცრად და არაჩვეულებრივად გამოიყურებოდნენ…

რა შეიძლება ამას დავამატო? ალბათ ის, რომ გადამწყვეტი მნიშვნელობა არა აქვს, თუ რა სახის ინფორმაციები მიეწოდება მასებს, ამ დროს მთავარია, თუ რა დონეზე შეუძლია ხალხს აზროვნება, რამდენად შესწევს უნარი სწორად შეაფასოს მოვლენები თუ კონკრეტული სიტუაცია, როგორი პასუხისმგებლობის გრძნობა და ღირსება გააჩნია. საერთოდ კი, ღირსება, ვისაც ასეთი გააჩნია  (მედია იქნება ეს თუ კონკრეტული პიროვნება), თავის თავს არ მისცემს უფლებას უცერემონიოდ ჩაერიოს ადამიანთა პირად ცხოვრებაში, უფრო მეტიც, ღირსება არავის გააყალბებინებს ფაქტებს და ღირსეულები არ ისვრიან ტალახს, რამეთუ, ნასროლი ტალახი შესაძლოა ასცდეს ადრესატს, მსროლელს კი ხელები წაებილწება საშვილიშვილოდ…

რამოდენიმე თვის განმავლობაში ყველა საარჩევნო სუბიექტმა დააფიქსირა თავისი პოზიცია, ყველამ, რა თქმა უნდა, ნათელ ფერებში, დაუხატა მომავალი ხალხს და სანუკვარ ცხოვრებაც დაპირდა, თუკი აირჩევენ და ყველაფერ ამას ერთობლიობაში უსმენდა ხალხი, რომელიც, მართლაც რომ, ამ მოზღვავებული ინფორმაციის პრესის ქვეშ მოექცა და, ნეტავი, თუ ესმით მავანთ, რა ძნელია ყოველივე ამის ერთობლიობაში გაანალიზება? რა კარგია, რომ ხვალ პოლიტიკური დუმილის დღეა… ზეგ კი ყველა თავის არჩევანს გააკეთებს და მთავარია იგი გულით იყოს ნაკარნახევი, ღირსებისა და პასუხისმგებლობის გრძნობით გაკეთებული!

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze: My fotos and internet-coordinates)

არჩევანი არჩევნებამდე: არჩეულია ტალახი…


დილიდანვე მშვენიერი ამინდი იდგა დედაქალაქში და ჯვართამაღლების ბრწყინვალე დღესასწაულიც უფრო მეტად ალამაზებდა დღევანდელ დღეს. თუმცაღა, გული მაინც ტკივილით შეტოკდებოდა, ხოლმე, როცა მახსენდებოდა, თუ რა ტრაგიკული დღეა, აგრეთვე, 27 სექტემბერი, ჩვენი სამშობლოსა და თითოეული ჩვენთაგანისათვის – 19 წლის წინ დაეცა სოხუმი და საქართველოს ძირძველი კუთხე მოექცა ფაქტიური ოკუპაციის ქვეშ… და, იმედიანად ჩავრთე ტელევიზორი იმის მოლოდინით, რომ ყოველივე ზემოაღნიშნულისადმი იქნებოდა მიძღვნილი საინფორმაციო ბადის ძირითადი ნაწილი, იქნებოდა მიმართვები ქვეყნის სულიერი მამისა და საეკლესიო პირებისაგან, იქნებოდა დოკუმენტური ფილმები ჩვენს ტკივილიან წარსულზე და მსჯელობები ოპტიმისტურ მომავალზე, მაგრამ… დილიდანვე, პრაქტიკულად მთელი საინფორმაციო სივრცე პირდაპირ წალეკა სერიალმა ”Dirty 007”… გადავრთე ერთ არხზე, მეორეზე, ერთი საათის შემდეგ, ორი, სამი, ხუთი, ვუყურებ, ერთგვარი უაზრო აზარტით, თუ რამდენ ხანს გაგრძელდებოდა ეს სატელევიზიო მარაზმი, მაგრამ არა და არ დაადგა საშველი, ამას კიდევ ერთვოდა ჟურნალისტების ”ანალიტიკური” დასკვნები და ნადირობა კომენტარებისათვის. მოკლედ,  არა და არ დამთავრდა ეს ტალახი და, ალბათ, ცოტა ხანში, ლამის, ყველას ექნება მასთან შეხება – ზოგს ესვრიან, რათა გასვარონ, თუმც უშედეგოდ, ზოგიც ტალახის სროლისას გაისვრება საშვილიშვილოდ… საზოგადოების ცნობიერების გაუპატიურება მიმდინარეობს მიზანმიმართულად. ერთი სიტყვით – გათენდა, ”კომპრომატის” მზე აენთო, მოცურდა პატივისცემა, სინდისი ჩქარა!

ღმერთო, როდის დამთავრდება ეს  მარაზმი?

P.S.

”ის ვინც დღეს და ამ დღეებში ქვეყანას კვებავს კომპრომატებით, მას თავისი ხალხი ეზიზღება”

საქართველოს პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი

ქუთაისი, 27.09.2012

როგორც იტყვიან – NO COMMENTS…

თუმცაღა, წინ საკმაოდ ორიგინალური შეჯიბრი გველოდება თითის გაშვერაში, თუ, კონკრეტულად, ვის ეხება პრეზიდენტის ზემოაღნიშნული გამონათქვამი… და თავის თავზე არ მიიღებს ამ ციტირებულ გამონათქვამს ის, ვინც უკანონო აუდიო თუ ვიდეო ჩანაწერების გაკეთებით იყო დაკავებული, ვინც უსინდისოდ უკეთებდა მონტაჟს კონკრეტულ პირთა ცალკეულ გამონათქვამებს რათა იგი ე.წ. ”კომპრომატად” ექცია და ამით გადაეფარა ის საშინელებები რაც ქვეყანაში ტრიალებს…

და, ბოლოს, კიდევ ერთი შეკითხვა: რითი განსხვავდება ერთმანეთისაგან ფაქტი და კომპრომატი?

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

ადამიანური ღირებულებები და ცივილიზებული სამყაროს პრიორიტეტები


მართლაც, ბევრი რამ საინტერესო მახსენდება, 3 წლის გასვლის შემდეგაც, როცა ვიმყოფებოდი მივლინებით ფინეთში. პირველი, რაც თვალშისაცემია, ეს უაღრესად კეთილგანყობილი ხალხი და მშვიდი გარემო, იქ საკმაოდ კომფორტულად გრძნობდა თავს პრაქტიკულად ყველა, როგორც ადგილობრივები, ასევე ქვეყანაში დროებით ჩასულები. ერთი კვირის განმავლობაში ვიმყოფებოდი ჰელსინკსა და ფინეთის სხვა ადგილებში და, ამ ხნის განმავლობაში, მხოლოდ ერთხელ დავინახე, იქ, პოლიციის მანქანა. არ ვამტკიცებ, რომ ფინეთში ყველაფერი იდეალურადაა და არ ხდება დანაშაულები, თუმცაღა ქვეყანაში საკმაოდ მაღალ დონეზეა დაყენებული დანაშაულის პრევენციის სისტემა და მაქსიმალურადაა შესწავლული კრიმინალური რისკის საკითხები. როგორც აგვიხსნეს სპეციალისტებმა, ერთ კონკრეტულ მაგალითზე, სამართალდამცავმა სამსახურებმა საკმაოდ კარგად იციან, რომ განსაკუთრებით ყურადღებით უნდა იყვნენ დასვენებისა და სადღესასწაულო დღეებში, რადგანაც ფინელებს უყვართ ალკოჰოლიანი სასმელები და მოლხენა, რის შემდეგაც საკმაოდ მატულობს, მთვრალ მგდომარეობაში, დანაშაულის ჩადენის რისკი. აი ასეთ დღეებსა და სიტუაციებში განსაკუთრებით მატულობს სამართალდამცავების პრევენციული ღონისძიებებიც. ასევე განსაკუთრებული მნიშვნელობა ექცევა, ფინეთში, ოჯახში ძალადობისა და კონფლიქტების ფაქტებს, განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა მის პრევენციას. პირველადი პრობლემა, აქაც, ალკოჰოლის ზემოქმედების გამო გამოწვეული უკონტროლო მდგომარეობაა და იციან რა ყოველივე ეს, სამართალდამცავები სრულ მზადყოფნაში არიან, ხშირადაც პატრულირებენ ე.წ. რისკის ჯგუფის ოჯახების საცხოვრებელი სახლების მიმდებარე ტერიტორიაზე გარკვეული დროის განმავლობაში. უნდა აღინიშნოს, რომ ძალადობა, მათ შორის ოჯახური, ერთ-ერთი უმთავრეს და უმტკივნეულეს პრობლემათაგანია არა მარტო ფინეთში, არამედ მთელს მსოფლიოში, ხშირია პრობლემისადმი მიძღვნილი კონფერენციებიც და 2007 წელს მეც ვიმყოფებოდი ერთ-ერთ კონფერენციაზე პორტუგალიაში, სადაც საკმაოდ მაღალ დონეზე იყო გაანალიზებული ქალთა მიმართ ჩადენილი დანაშაულებრივი ფაქტები და ოჯახური ძალადობებები, განხილული იქნა, აღნიშნულ პრობლემასთან მიმართებაში, სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლების მიერ მომზადებული საინფორმაციო-ანალიტიკური თუ სტატისტიკური მასალები. ცალკე მინდა აღვნიშნო შემდეგი, რომ, საქართველოში, პირადად მე ვმუშაობდი აღნიშნულ საკითხებზე და, ასევე, ჩემი უშუალო ხელმძღვანელობით, ამ სფეროში, შექმნილი იქნა ეგრერიგად საჭირო და მნიშვნელოვანი საინფორმაციო-სტატისტიკური მიმართულება. ასევე მნიშვნელოვნად მიმაჩნია იმის აღნიშვნაც, რომ 2007-2011 წლებში საკმაოდ მაღალ სიმაღლეებზე იქნა აყვანილი საინფორმაციო-სააღრიცხვო და სტატისტიკური საქმიანობა საქართველოში, როგორც დაზარალებულ პირთა, ოჯახურ კონფლიქტებსა თუ ძალადობებთან დაკავშირებით, ასევე რიგ სხვა სფეროებში. მიხარია რომ, ამ შენებას მთელი ძალღონე მოვახმარე და პირადადაც ვკურირებდი სხვადასხვა მიმართულებას.  ისე კი, გადაუჭარბებლად შემიძლია ვთქვა, რომ საქართველოში შექმნილი და განვითარებული ცალკეული სფერო და სააღრიცხვო საქმიანობა ერთი თავით მაღლა იდგა ბევრი სხვა ქვეყნის ანალოგიურ საქმიანობასთან.

საკმაოდ ბევრი სამთავრობო თუ არასამთავრობო დაწესებულება მოვინახულეთ ფინეთში და, მთლიანობაში, როცა გვიწევდა კონკრეტული გადაწყვეტილებების შეფასება უფლებადამცველთა თუ სამართალდამცავ ორგანოებთან მიმართებაში, პირადად მე მრჩებოდა ისეთი შთაბეჭდილება, რომ ქვეყანაში საკმაოდ ოპტიმალურად ხდებოდა ფინანსებისა და ადამიანური რესურსების გამოყენება სხვადასხვა საქმიანობასა თუ მიმართულებაში. როგორც უკვე აღვნიშნე ზემოთ, პრევენციულ ღონისძიებებთან დაკავშირებით, ფინეთში არ ელოდებიან, ერთგვარი მოლოდინითა და მოთმინებით, სანამ მოხდება დანაშაულებრივი ფაქტი, რომ შემდეგ იმუშაონ მის გახსნაზე და შედეგად დახარჯონ გადასახადების გადამხდელთა საკმაოდ დიდი თანხები, არამედ მთელი სისტემა გადართულია დანაშაულის პრევენციაზე და პრიორიტეტულადაა დასახული, ცალკეული დანაშაულებრივი ფაქტები აღკვეთილ იქნას საწყის ეტაპზევე, მის ჩადენამდე. სამშობლოში დაბრუნებისას ყველას ერთი აზრი გვქონდა, რომ ფინურ რეფორმებს ქართული ტემპერამენტი რომ დამატებოდა შედეგები უფრო მეტად იქნებოდა თვალშისაცემი, თუმცაღა უნდა აღინიშნოს, რომ საზოგადოებრივი წესრიგისა და ადამიანის უფლებების დაცვის სფეროში სკანდინავიური პრიორიტეტები ერთ-ერთი ყველაზე მაღალია მსოფლიოში.

განსაკუთრებული ყურადღება მინდა გავამახვილო, აგრეთვე, იმაზე, რომ ფინური მართლმსაჯულება გამოირჩევა მაღალი დონის ჰუმანიზმითა და ლიბერალობით, რაც მართლაც სამაგალითო უნდა იყოს ბევრი ქვეყნისათვის, მთელს მსოფლიოში. ძალზე შთამბეჭდავი შენობაა გამოყოფილი ჰელსინკის სასამართლო დაწესებულებისათვის, კომფორტული გარემო მთელ შენობაში, ავტომატიზებული სისტემებით მთლიანად უზრუნველყოფილი და სრულად იგრძნობოდა, იმ დროისათვის არსებული, მაღალი ტექნოლოგიების გავლენა. ძნელი იყო არ შეგვემჩნია, თუ რა განცდა დაეუფლებოდა შენობაში ყოფნისას ადამიანს, თუ როგორ იქნებოდა დარწმუნებული, რომ სამართალი აუცილებლად აღსრულდებოდა, იზეიმებდა სამართლიანობა. გუშინდელ პუბლიკაციაში მოგიყევით, თუ როგორი სიტუაციაა ფინეთის პენიტენციალურ სისტემაში, რასაც დავამატებ შემდეგს: ქვეყნის სასჯელ-აღსრულების სისტემაში ისეთი ჰუმანური გარემო და დამოკიდებულებაა, ისეთი მაღალი დონის ადამიანური ღირებულებებია აღებული საფუძვლად, რომ აღნიშნული დაწესებულებიდან გამოსულ სასჯელმოხდილი პირებს, პრაქტიკულად, არა აქვთ სულიერი ჭრილობები, რომ არაფერი ვთქვათ ფიზიკურზე და გათავისუფლებულ პირებს აღარ უჭირთ უმოკლეს ვადებში მოახდინონ სრული ინტეგრაცია საზოგადოებაში. საინტერესოა, აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, როგორი სიტუაციაა სხვა ქვეყნებში, მით უფრო პოსტსაბჭოურ სივრცეში?  ისე კი, სრულიად დარწმუნებული ვარ იმაში, რომ ქვეყანა იმ დონეზეა ცივილიზებული, რა დონეზეც იცავს იგი განურჩევლად ყველა ადამიანის უფლებებს!

აი ასე გამოიყურება მართლმსაჯულების (სასამართლოს) შენობა ჰელსინკში.

12062009085 (700x525, 317Kb)

გამჭვირვალე შენობა, გამჭვირვალე მართლმსაჯულება…

ყველაფერი ადამიანის უფლებების დასაცავად!

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze: My fotos and internet-coordinates)

ფინეთის პენიტენციალური სისტემა: ბევრისთვის დაუჯერებელი რეალობა


ყველამ კარგად ვიცით, თუ როგორი სასჯელ-აღსრულებითი სისტემა მიიღო, მემკვიდრეობით, ყოფილი სსრკ-ს ქვეყნებმა. ყველამ ძალიან კარგად ვიცით ისიც, თუ როგორი განუკითხაობა იყო საბჭოთა ციხეებში, თუნდაც მხედველობაში არ მივიღოთ, საბჭოური საკონცენტრაციო ბანაკები, გულაგები. თუმცაღა, დამეთანხმებით ალბათ, რომ, არანაკლებ საგანგაშო ფაქტებზე, არაერთხელ ყოფილა საუბარი ცივილიზებული ქვეყნების ციხეებთან მიმართებაშიც, მაგრამ, აქ, არის ერთი უმნიშვნელოვანესი მომენტი – არცერთი ცივილიზებული ქვეყანა არ ტოვებს მყისიერი რეაგირების გარეში ფაქტებს, რომლებიც პირდაპირ ეხება ადამიანის უფლებებს.

2009 წელს, ევროკომისიის მხარდაჭერითა და დაფინანსებით, სამუშაო ჯგუფის ფარგლებში, რომელშიც შედიოდნენ საქართველოში ევროკავშირის წარმომადგენლობისა და სხვადასხვა უწყებების თანამშრომლები, ვიმყოფებოდით ფინეთში, სადაც, რიგი სახელმწიფო დაწესებულებების გარდა, მოვინახულეთ, აგრეთვე, პენიტენციალური სისტემა და, დღეს, მინდა გამოვაქვეყნო, 3 წლის წინ, ქ. ჰამეენლინას გამოსასწორებელ დაწესებულებაში გადაღებული ფოტოები.

მე არასოდეს ვყოფილვარ საქართველოს საპატიმრო ადგილებში და არ შემიძლია კონკრეტულად შევადარო სიტუაცია ქვეყნებს შორის, თუმცაღა ყოველივეს, რასაც ნახავთ ქვემოთ გამოქვეყნებულ ფოტოებზე, მით უფრო, დაწესებულებაში არსებული ასეთი სისუფთავის, კომფორტული გარემოსა და სხვა კომპონენტების გათვალისწინებით, ალბათ, თავისუფლად შეადარებდით სიტუაციას პოლიკლინიკაში, საბავშვო ბაღებში, სასწავლო ცენტრებში, სამუშაო თუ დასასვენებელ ადგილებში…

აქვე ყურადღება მინდა გავამახვილი იმაზე, რომ აღნიშნული დაწესებულება ფინეთში ითვლება ძველ, ჯერ კიდევ მოუწესრიგებელ, საპატიმრო ადგილად და დაგეგმილია მისი მოდერნიზება. ახლა კი ვნახოთ როგორი სიტუაცია იყო იქ წლების წინ:
1. ასე გამოიყურება ფოტოზე (იგი დაწესებულებაში კედელზე ეკიდა) საპატიმრო ადგილის მთლიანი კომპლექსი. წინასწარ რომ არ იყოს ცნობილი, თუ რა ადგილია ეს, ბევრს, ალბათ, სანატორიუმი ეგონებოდა…
DSC05717 (700x525, 246Kb)

2. ერთ-ერთი კორპუსის ხედი
DSC05713 (700x525, 261Kb)

3-4. ეს შენობის დერეფნებია და ბევრისათვის დაუჯერებელი იქნება, ალბათ, რომ ფოტო გადაღებულია თავისუფლების აღკვეთის ადგილას
DSC05712 (700x525, 197Kb)

DSC05716 (700x525, 232Kb)
გაგრძელება: ნახეთ, კიდევ უფრო დაუჯერებელი სიტუაციები ფოტოებზე

ჩემი ნაკვალევი ფეისბუკის გვერდებზე


როგორც არაერთხელ აღმინიშნავს სხვადასხვა პუბლიკაციებში, წლების განმავლობაში განსაკუთრებული აქტიურობით ვარ ჩართული ინტერნეტის ცხოვრებაში და ვარ ბლოგერი რუსულ და ქართულენოვან ინტერნეტ-სივრცეში, თუმცაღა, ვერ ვიტყვი, რომ ისეთივე აქტიურობით გამოვირჩევი ფეისბუკზეც, მით უფრო, თვეების წინ, მაგრამ, რასაც ვწერდი, ყოველივე იყო გულით ნათქვამი და მომავლის იმედებით ნაკარნახევი. ცხოვრება წინ მიდის და ჩვენც წინ უნდა გავიხედოთ, თუმცაღა ნუ დავივიწყებთ ჩვენს ნაკვალევს…

ჰოდა, მეც გადავწყვიტე, ერთ პუბლიკაციად, შემეკრიბა, ფეისბუკის საკუთარ გვერდზე, ბოლო ერთი წლის განმავლობაში, გადმოცემული ჩემი გულისთქმა და მკითხველთან ერთად დავფიქრებულიყავი თვეების განმავლობაში დაფიქსირებულ პოზიციებზე:

* * *

მე ნამდვილად არ ვფიქრობ, რომ რაიმე განსაკუთრებულობით გამოვირჩევი, მაგრამ ვინც თვლის, რომ ჩემზე უკეთესია, მან თავის გულში ჩაიხედოს, შემდეგ კი მის მიერ გაკეთებული საქმეები თუ მიღწეული წარმატებები ჩემსას შეადაროს…

ისე კი, ალბათ, მარტო მე არ უნდა ვფიქრობდე ასე!

f 21.09.2012

 

შეცდომა ყველას შეიძლება მოუვიდეს, რაც კარგი საქმეებით უნდა გადაიფაროს და სიკეთის კეთებით. ძალზე მნიშვნელოვანია, რომ ღირსეული დამოკიდებულება იყოს ადამიანებს შორის, რათა მათ ერთმანეთთან მისასვლელი პირი ჰქონდეთ, ერთმანეთისათვის სახეში შეეძლოთ შეხედვა, რაც ვერანაირად მოხერხდება, თუ ხელები სისხლით, ძალადობით ან ტალახითაა გაჟღენთილი…
ამ ბოლო ხანებში ბევრი რამ შეიცვალა ქვეყანაში და, საინტერესოა, ეს ცვლილებები თუ შეეხოთ მათ, ვინც მხოლოდ სხვებისკენ იშვერს, ხოლმე, თითს, ვინც თავის ქცევას და გადაწყვეტილებებს აიდეალურებს და, ამ დროს, ვერ ამჩნევს თავისავე უსუსურობას…

f 21.09.2012

 

სრული ჭეშმარიტებაა ის, რომ ადამიანის ნიჭი, გამოცდილება, ცოდნა, შრომისმოყვარეობა არ დაიკარგება და, შესაძლოა, მხოლოდ, გარკვეული დროის განმავლობაში, დარჩეს იგი შეუმჩნეველი, მაგრამ ყველაფერს თავისი დრო აქვს!
ყველა ადამიანს ვუსურვებ მისცემოდეს შანსი თავისი შესაძლებლობები მოახმაროს სამშობლოს კეთილდღეობას!

f 03.07.2012

 

არავინ იცის რა მოხდება ხვალ, მაგრამ დღეს ხომ შეუძლიათ შეაფასონ თავიანთი ქცევა და დაფიქრდნენ? თუ ვიღაც ვერ ამჩნევს სიკეთეს, სხვა თვალნათლივ დაინახავს უმადურობას… წინ კი ყველას ცხოვრებისეული სარკე ელოდებათ…

f 30.06.2012

 

ცხოვრებაში ბევრი უცნაურობა ხდება, უამრავი ფაქტი უმადურობისა თუ დაუფასებლობის, სიკეთის დავიწყებისა. არც თუ იშვიათად გვხვდება, უკვე, როცა ერთი სიტყვითაც კი არ იტყვიან ადამიანის მიერ გაკეთებული საკმაოდ მნიშვნელოვანი საქმის თაობაზე და, არა თუ აღნიშვნის ღირსად თვლიან, აღარც კი იხსენებენ, თუ რამდენი რამ კარგი გაუკეთებია მას. როგორც სჩანს მედროვეობაა, თურმე, ზოგიერთების ცხოვრების წესი, თუ არა და, მათ რომ ჰკითხოთ – იქცევიან საამაყოდ, მათთვის მნიშვნელოვანია ადამიანური ღირებულებები, ღმერთიც სწამთ და პატრიარქის ქადაგებებსაც უგდებენ ყურს… არ მჯერა!!!
ასე ერთდროულად როგორ შეეყარათ, ზოგიერთებს, ეს უცნაური ვირუსი, ადამიანს და მის გაკეთებულ საქმეებს რომ ავიწყებს?!
მუდმივი არაფერია, ამქვეყნად, და სიტუაციის შეცვლის შემთხვევაში ზოგიერთები, – ”ბოდიში”, ”შევცდი, მაპატიე”, ”ძალიან ვწუხვარ” და სხვა მსგავსი გამონათქვამებით, გულწრფელ მოინანიებენ, ვითომ, თავიანთ ქცევას და წმინდანებად გადაიქცევიან?
არც ეგ მჯერა! არ მჯერა სიტუაციას მორგებული სინანულისა და რა ვქნა?!

f 14.06.2012

 

ყოველთვის ვფიქრობდი, რამდენად სამართლიანად ახდება, ხოლმე, ადამიანისათვის გამონათქვამი: ”რასაც დასთეს – იმას მოიმკი”. ხომ, არც თუ იშვიათად ხდება ცხოვრებაში, როცა სიკეთეს დასთესს ადამიანი და, თუნდაც, უმადურობას მოიმკის…? თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ ასეთ შემთხვევებში მიღებული შედეგი ადამიანს ბევრი რამის სწორად შეფასების საშუალებას აძლევს და ცხოვრებისეული სიბრძნეც ემატება.
ხანდახან კი, ზოგიერთს, თესვაც არ სჭირდება ისე მოიმკის, ხოლმე, სასურველ მოსავალს და არც კი დაფიქრდება – თუ რამდენადაა ეგ დამსახურებული…
მოკლედ, მაინტერესებს: ზემოაღნიშნული გამონათქვამი ამქვეყნიურ ცხოვრებას ეხება?

f 31.05.2012

 

მართლაც, რომ წუთია ეგ წუთისოფელი, თუმცა მაინც რამდენი რამის შემეცნება ესწრება: სიკეთისა და ბოროტების, ნდობისა და ღალატის, ადამიანურობისა და მედროვეობის… და ადამიანის ნამდვილი სახეც კარგად სჩანს, თურმე, თუნდაც მას ნიღაბი ეკეთოს, მეტადრე კი მაშინ, თუ იგი საერთოდ კარგავს სახეს…
”განა ყველა კაცია?
ათასში ერთი გამოვა…”
მიყვარს ეს სიმღერა, საკმაოდ დიდი სიბრძნეა გადმოცემული…

f 21.04.2012

 

ცხოვრება ადამიანისათვის ერთი დიდი გამოცდაა, ხოლო ამ ცხოვრებაში დატოვებული ჩვენი ნაკვალევით ხდება ჩვენი ცხოვრებისა და ადამიანურობის შეფასება. უცოდველი არავინაა ამ ქვეყნად და, მით უმეტეს, არც უშეცდომო. მეც დამიშვია შეცდომები და სხვებსაც უტკენიათ ჩემთვის გული. ზოგს სიკეთე არ დაუნახავს, ზოგს კი – საკუთარი შეცდომა… მაგრამ ცხოვრება წინ მიდის და ჩვენც წინ უნდა გავიხედოთ, უნდა გვწამდეს და გვჯეროდეს.
ძალიან განვიცდი ჩემს შეცდომებს, განვიცდი თუ ვინმეს ვაწყენინე, თუ ვინმეს გული ვატკინე…
გთხოვთ მაპატიოთ!
მჯერა და დარწმუნებული ვარ ღმერთი ყველას გვაპატიებს შეცდომებს – ჩვენ ერთმანეთს ვაპატიოთ!
დღეს მიტევების დღეა!

f 26.02.2012

 

ადამიანი სულიერად შეიძლება ამაღლდეს და არა კარიერის კიბით!
ადამიანი სიკეთის კეთების შედეგად შეიძლება ამაღლდეს და არა ძალაუფლების ტკბობით!
ადამიანი თავმდაბლობით შეიძლება ამაღლდეს და არა მედიდურობით!
… და ყველამ თავისი ჯვარი უნდა ზიდოს ამ ქვეყანაზე!

ჯვართამაღლების ბრწყინვალე დღესასწაულს გილოცავთ ყველას!!!

f 27.09.2011

 

P.S.

მალე ჯვართამაღლების დღეა და რაოდენ მნიშვნელოვანია, რომ ყველამ საკუთარ გულში და სარკეში ჩავიხედოთ, კიდევ ერთხელ, რამეთუ, ადამიანი იმ დონემდე მაინც იყოს ამაღლებული, შინაგანად, რომ:

– სხვისი მადლი, სიკეთე და კარგი საქმეები არ დააკნინოს, რათა, თუნდაც ამ ფონზე, საკუთარის უკეთ წარმოჩინება სურდეს;

– სხვა არ გააქილიკოს, არ დასცინოს, არ შერისხოს, ადამიანური შეცდომების გამო ტალახი და ქვა არ ესროლოს, რადგანაც არავინაა ამ ქვეყნად უშეცდომი, რაც არ უნდა იდეალური ეგონოს საკუთარი თავი ვინმეს, რითაც უფრო დიდ შეცდომას თავადვე დაუშვებს;

– ზურგი არ აქციოს მას, ვისაც მისი თანადგომა, მხარდაჭერა ან დახმარება სჭირდება, რადგანაც არავინ იცის, ცხოვრება ვის რას უმზადებს წინ;

საკადრო პოლიტიკა და სავალალო შედეგები


არაპროფესიონალები და მედროვეები, რაც არ უნდა ბრმა მომხრენი იყვნენ კონკრეტული ხელისუფლებისა, ისინი, მაინც, რისკის შემცველი კატეგორიაა და ნებისმიერ დროს ზურგში დანის ჩარტყმის ტოლფასი ქმედებებია მათგან მოსალოდნელი. წლების განმავლობაში იცვლებოდა პრიორიტეტები საკადრო პოლიტიკასთან დაკავშირებით, ხან პროფესიონალებზე კეთდებოდა აქცენტი, ხან ნათესავებსა თუ ნაცნობ-მეგობრებზე, მიუხედავად მათი არაკვალიფიციურობისა და სამსახურეობრივი გამოუცდელობისა, ხან კიდევ მონური მორჩილების მქონე კატეგორიაზე, შესაბამისად, სახეზე იყო ხან  უდიდესი წინსვლა, ხან სერიოზული ჩავარდნები, ხან კიდევ თვითკმაყოფილება ფასადური ”წარმატებებისაგან”. ისე კი, საოცარია, რაზე ფიქრობენ ზედა ეშელონებში, როცა ისინი თავიანთი რიგებიდან იშორებენ პროფესიონალ, კვალიფიციურ, ნიჭიერ და მოაზროვნე კადრებს, ვისაც არაერთი წარმატება მოუტანია წლების განმავლობაში? ნუთუ არ ფიქრობენ, რომ ამით, მინიმუმ, ასუსტებენ თავიანთ რიგებს, თუნდაც არ აძლიერებდნენ ოპოზიციურ ფლანგს? ნუთუ, არ ფიქრობენ იმაზე, რომ ქვეყნის, ხელისუფლების თუ კონკრეტული უწყების სიძლიერე, კვალიფიციურ და გამოცდილ სპეციალისტებზე დგას და არა ე.წ. ერთჯერადად თუ მრავალჯერადად გამოსაყენებელ კადრებზე, მით უფრო არაკვალიფიციურ კონტიგენტსა თუ მედროვეებზე?

მართლაც, ცინიზმის ტოლფასია ეგრერიგად დამკვიდრებული ორმაგი სტანდარტი,  როცა, კონკრეტულ სიტუაციებში, ერთს, შესაძლოა, ცხვირის ხელით მოწმენდა ჩაუთვალონ უსაშინლეს ცოდვად და დანაშაულად (თუნდაც მათ გვერდითმდგომნიც წარამარა ეგრე იქცეოდნენ), ხოლო, ვთქვათ, ქალბატონისათვის სახეში მუშტის გარტყმა თუ ასაკოვანი მამაკაცის ფეხით ცემა ჩვეულებრივ წვრილმანად მიიღონ. მართლაც ვერ ჯდება ვერანაირ სტანდარტში, როცა ძირითადად სხვისკენ იშვერდნენ თითს და ამ დროს არად აგდებდნენ (არ იცოდნენ თურმე, არ სჯეროდათ) იმ წამების ფაქტებს, რაც ხდებოდა სასჯელ-აღსრულებით დაწესებულებებში

დიახ, ბევრს არ სჯეროდა, რომ მსგავსი სახის სისასტიკე, რაც ამ დღეებში ვიხილეთ ტელევიზიებითა თუ სოციალურ ქსელებში, შესაძლებელი იყო მომხდარიყო იმ ხელისუფლების პირობებში, რომელიც, სათავეში მოსვლამდე, თითქოს, განსაკუთრებული სიმწვავით და უკომპრომისოდ ებრძოდა მსგავს პრობლემებს. დღეს, ასეთი ემოციურობის ფონზე, ბევრი იხსენებს სატელეფონო მოსმენებთან დაკავშირებულ პრობლემებს, ბევრს სჯერა რომ ქვეყანაში გეგმაზომიერად ხორციელდებოდა დაშინების პოლიტიკა თუ შანტაჟი და ბევრიც დარწმუნებულია, რომ გამიზნულად მიმდინარეობდა საჯარო მოხელეებისა და, საერთოდ, მთელი მოსახლეობის ერთგვარი დაპირისპირება, ერთმანეთის მიმართ უნდობლობის დათესვა, პრივილეგირებული ელიტისა თუ მეორეხარისხოვანთა კატეგორიის ჩამოყალიბება, ხალხის დაყოფა ”ჩემიანებად” და ”არასაიმედოებად”. ბევრიც მშვენივრად მოერგო ამ შექმნილ მდგომარეობას და შინაგანი პროტესტის გრძნობაც კი არ უჩნდებოდა, უკვე, რიგ რეზონანსულ ფაქტებზე. ზოგიც, მთელი მონდომებით, ცდილობდა, რომ სხვისი წაქცევის ხარჯზე ”ამაყად” წარმოჩენილიყო ერთგვარ ”ავანსცენაზე” და არანაირად აღარ ფიქრობდა იმაზე, თუ რა გაუკეთებია მასზე, თუნდაც მეათედით, მეტი, ვისზე მაღლა დგომასაც ცდილობდა. ასე რომ, დაუშურველად ესროდნენ ე.წ. მედროვენი ტალახს მას, ვის მიერ შესრულებული სამუშაოებისა თუ წარმატებების ხარჯზე, შესაძლოა, არარაობადაც კი გრძნობდნენ თავს. დიახ, მართლაც რომ, მრავლადაა ისეთები, რომლებიც სხვის თვალში ბეწვს შენიშნავენ, თავისსაში კი დირეს ვერ დაინახავენ, კიდევ მრავლადაა ისეთები, რომლებიც, ერთგვარად არასასურველ პირებში (თუ კონკურენტებში) მხოლოდ შეცდომების ძიებაში არიან, როცა თავისსაში თუ თავის გარემოცვაში ვერ ხედავენ უარესს, ვერ ხედავენ დანაშაულსაც კი, არ უნდათ დაინახონ, უბრალოდ…

ბევრი, ალბათ, იმასაც გაიხსენებს, თუ როგორი აზარტით გამოქვეყნებულა ერთგვარი ”მაკომპრომიტირებელი” მასალები, რათა ვინმესთვის სახელი გაეტეხათ, არაერთხელ გაჟღერებულა ისიც, თუ როგორ ჰყავთ დაშანტაჟებული ხალხი სხვადასხვა ხერხით, რათა ერთგვარად ”გამოჭერილები” ჰყავდეთ. ისე კი ბევრი იმასაც ამტკიცებს, რომ, წლების განმავლობაში, მავანთ ”მრავალპროფილიანი” ყური აქვთ მიყურადებული თავიანთი თანამშრომლებისათვის, რათა დროულად დაადგინონ, მათ გვერდით ხომ არაა ვინმე ისეთი, ვინც არ უჭერს მხარს და ასეთ არასაიმედოებს დაუფიქრებლად მოუძებნიან მიზეზს, რათა ე.წ. შავ სიაში მოათავსონ, ზურგი აქციონ და ამ დროს მეასეხარისხოვანი ხდება მათი პროფესიონალიზმი, გამოცდილება, შრომისმოყვარეობა და მათ მიერ, წლების განმავლობაში, მრავლად შესრულებული წარმატებული სამუშაოები… აი ასეთი საკადრო პოლიტიკა იყო საქართველოში წლების განმავლობაში და რას მოიმკიან შედეგად, ძლიერნი ამა ქვეყნისანი, ჩემი მოსაზრება პუბლიკაციის დასაწყისშივე მოგახსენეთ უკვე…

P.S. ისე კი, მე მაინც მჯერა, რომ ადრე თუ გვიან (სასურველია ეს იყოს რაც შეიძლება მალე) პრიორიტეტულად, ისევ, თანამშრომელთა პროფესიონალიზმი, კვალიფიციურობა, შრომისმოყვარეობა და წლების განმავლობაში დაგროვილი მდიდარი გამოცდილება ჩაითვლება. ასევე მჯერა, რომ აუცილებლად დაისჯება ყველა ის პირი, ვისი, ენითაღუწერელი, დანაშაულებრივი ქმედებების გამოც შოკირებულია სრულიად საქართველო. დიახ, ნამდვილად მჯერა, რომ, უახლოეს მომავალში, სხვადასხვა საჯარო დაწესებულებაში, გატარდება სათანადო რეფორმები, რის შემდეგაც სახეზე იქნება მყისიერი წინსვლა ბევრ სფეროში, პროგრესი, მეტი და მეტი წარმატება!

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze: My fotos and internet-coordinates)
19.09.2012 წ.

არა ძალადობას, არა წამებას, არა სისასტიკეს!


გუშინ, დაპირებისამებრ, მინდოდა არჩევნებთან დაკავშირებული ახალი პუბლიკაციის გამოქვეყნება, თუმცაღა, იმ შემზარავი კადრების ნახვის შემდეგ, რაც გადაიცა სხვადასხვა ტელეარხით, თემის გამოქვეყნება კი არა მეტყველების უნარი დავკარგე…

ყველასთვის ცნობილია, რომ, გასული თვის ბოლოს, ნორვეგიაში, დამთავრდა ანდრეს ბრეივიკის სასამართლო პროცესი. იმავე პერიოდში გამოქვეყნდა ინფორმაცია იმასთან დაკავშირებით, თუ რა პირობებში იცხოვრებდა, ციხეში, ეს ნორვეგიელი ტერორისტი, ეს პირსისხლიანინ ჯალათი და ჩემი მხრიდანაც ერთგვარი გულისტკივილი გამოვხატე იმის გამო, რომ მსგავსი პირობები, შესაძლოა, ბევრს არ ჰქონოდა, მსოფლიოში, საპატიმრო ადგილებს გარეთ. ასევე გავრცელდა ფოტოები იმ საკნისა, რომლის მსგავსშიც იცხოვრებდა ბრეივიკი. აღინიშნა ისიც, თუ რაოდენ იქნებოდა დაცული მისი უფლებები და რა სახის პრივილეგიებიც ექნებოდა, მას, ციხის პირობებში.

ეს ნორვეგიაში, საქართველოში კი…

საქართველში კი, სასჯელ-აღსრულებით სისტემაში, საპატიმრო ადგილებში, გადაღებული შემზარავი კადრები ვიხილეთ, გუშინ და დღეს, ტელეეკრანიდან თუ სოციალურ ქსელებში, შემზარავი კადრები არაადამიანური მოპყრობის, ძალადობისა და წამების… ადამიანთა მიმართ ასეთი საშინელება, ასეთი ცინიკური დამოკიდებულება, მართლაც რომ, ერის სირცხვილია და ნამდვილად არა აქვს მნიშვნელობა, უმწეო ადამიანთა მიმართ მსგავსი სისასტიკე, თავისუფლებაში მყოფი ადამიანის მიმართ ხდება თუ პატიმრის. მართლაც და, რა ცივილიზებულად ჟღერს ”თავისუფლებაში მყოფი ადამიანი” და განა საკმარისია მხოლოდ ჟღერადობა სიტყვებისა? დიახ, მართლაც, შემზარავი კადრები იყო გადაღებული  პატიმრების მიმართ ძალადობისა, რომლებიც, თუმცაღა, პატიმრები არიან, მაგრამ მათთვის სახელმწიფოს, ნამდვილად, არ ჩამოურთმევია ღირსება და შინაგანი თავისუფლება, მას ციხეშიც უნდა იცავდეს საქართველოს კონსტიტუცია და საერთაშორისო ნორმები!

ალბათ, კიდევ არაერთი ფარული ჩანაწერი გავრცელდება, კიდევ არაერთი განცხადება გაკეთდება, პროტესტის ტალღაც აგორდება და ხალხიც ადეკვატურად შეაფასებს ყოველივე მომხდარს, თუმცაღა მთავარი შეკითხვა, მაინც პასუხგაუცემელი რჩება, ჯერჯერობით: რატომ მომრავლდა ასეთი სისასტიკე ადამიანებში, რატომ ხდება დამცირების, ძალადობისა და წამების ასეთი შემზარავი ფაქტები, რატომ ხდება ყოველივე ეს? განა ესაა ჩვენი ღირსება? განა, სხვადასხვა სუფრაზე, სადღესასწაულო შეხვედრებზე თუ უბრალო, ჩვეულებრივ, საუბრებში, ჩვენ არ ვამაყობთ ჩვენი ისტორიით, კულტურით, ტრადიციებით, ადამიანის სიყვარულითა და პატივისცემით, განა ჩვენ არ ვამაყობთ, რომ ერთმანეთის გატანა შეგვიძლია და მხარში ამოდგომაო?!

კიდევ ბევრი ითქმება მომხდარის თაობაზე და უნდა ითქვას კიდეც, კიდევ მრავალი შეფასება მოყვება ყოველივე მომხდარს და, მთავარია, მაქსიმალურად ზუსტი და ადეკვატური პოზიცია დაფიქსირდეს ყველას მხრიდან. ახლა კი ყველას ერთი პოზიცია უნდა გვაერთიანებდეს:

არა ძალადობას!

არა წამებას!

არა სისასტიკეს!

ჩადენილ დანაშაულზე პასუხი უნდა აგოს ყველამ!

დაცული იყოს ადამიანის უფლებები!

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze: My fotos and internet-coordinates)

სერია მაკრო: სილამაზე ციფრულ ფორმატში


სულ ვცდილობ, ხოლმე, მაქსიმალურად რეალური სახით გადავიტანო ბუნების ზღაპრული სილამაზე ციფრულ ფორმატში, ხოლო ნახევარი წლის წინ ერთერთ რესურსზე გამოვაქვეყნე, კიდეც, ჩემს მიერ წლების განმავლობაში, ციფრული ფორმატის მაკრო-რეჟიმში, გადაღებული ფოტოები. გადავწყვიტე, აღნიშნული ფოტო-რეპორტაჟი, აქაც მივაწოდო მკითხველს.

 

მაკრო-ბუნება

 (517x556, 141Kb)

 (700x525, 144Kb)


გაგრძელება: კიდევ ბევრი ფოტო მაკრო რეჟიმში

როცა ადამიანი, მხოლოდ, თავისი თავის იმედად რჩება…


რეკლამა, მართლაც რომ, კაცობრიობის ერთერთ უმნიშვნელოვანეს მიღწევად შეიძლება ჩაითვალოს და მასზე, უფრო სიღრმისეულად ვისაუბრებ მომავალში გამოქვეყნებულ პუბლიკაციებში. ახლა კი მინდა ყურადღება გავამახვილო მშრომელი, მონდომებული და საზრიანი ადამიანების მცდელობაზე თვითონვე შეიქმნან, თავიანთთვის, სამუშაო ადგილები, გაიუმჯობესონ არსებული სიტუაცია, ყურადღება მინდა გავამახვილო მათზე, ვინც ყველანაირად ცდილობს თავი გაიტანოს მანამ, მაინც, სანამ მათამდეც მიაღწევს ზოგზოგების მხრიდან მრავლად დარიგებული ”ფოჩიანი” საარჩევნო დაპირებები თუ ზღაპრები უზრუნველ ცხოვრებაზე, ოქროს კოშკებზე, სანამ სხვებთან ერთად ისიც მიიღებს ასერიგად ნანატრ მეტ სარგებელს, სანამ, მათ ცხოვრებაშიც, დადგება უკეთესი დღეები, რაშიც უფრო ღვთის იმედი აქვთ, ამიტომაც ცდილობენ ”ხელი გაანძრიონ” და ცხოვრება გაიუმჯობესონ.

ვფიქრობ, ბევრს შეუნიშნავს სხვადასხვა სახისა და ხასიათის სარეკლამო განცხადებები ელექტროგანათების ბოძებზე, სამშენებლო სამუშაოების შემომსაზღვრელ ღობეებზე, ჯიხურებზე, საინფორმაციო სტენდებზე და, ალბათ, ცოტა თუ დაფიქრებულა იმაზე თუ რაოდენ რუდუნებითა და მონდომებით ამზადებს ხალხი ამ ე.წ. ”სარეკლამო ბანერებს”, რათა თავიანთი პატიოსანი შრომით თავის გატანა თუ ოჯახის შენახვა შეძლონ და როგორი იმედებით აკრავენ ამ ერთფეროვან,  თაბახის ფურცლებზე დაწერილ თუ დაბეჭდილ ინფორმაციებს, რომლებიც, დღეს, თითქოსდა, მოქცეულან ფერადფერადი წინასაარჩევნო რეკლამების ჩრდილქვეშ. წავიკითხავთ, ხოლმე, ამ მოკრძალებულ რეკლამებს ”Windows”-ის დაყენებაზე, კომპიუტერის დიაგნოსტიკაზე, აბიტურიენტებისა და მოსწავლეების სხვადასხვა საგნებში მომზადებაზე, დამლაგებლისა ან ბავშვის მომვლელად საკუთარი შრომის შეთავაზებაზე თუ სხვა, მსგავსი სახის, ინფორმაციებს და, ძალაუნებურად, ჩავფიქრდებით – ნეტავ, როდის დადგება ის დღე, როცა, მავანნი თუ ძლიერნი ამა ქვეყნისა, ამ სახის რეკლამებში, მართლაც რომ, მეტს დაინახვენ? დღეს კი… დღეს კი ისინი, ჯერ კიდევ, ვერ ამჩნევნ ამას, მხოლოდ და მხოლოდ იმის გამო, რომ მათი ჩამუქებულმინებიანი ჯიპებიდან, სხვა ძვირადღირებული ავტომობილებიდან თუ შავი სათვალეებიდან არ სჩანს ყოველივე ეს…

დიახ, ვისაც ხელი არ მიუწვდება ძვირადღირებულ რეკლამებზე ტელე-რადიო სივრცეში, ვინც ვერ ახერხებს ინტერნეტ სივრცის გამოყენებას თავიანთი შრომის პოპულარიზებისათვის და მოსახლეობისადმი შეთავაზებას, ისინი ასე მოკრძალებულად და მოკრძალებულ ადგილებში გააკრავენ, ხოლმე, ინფორმაციებს რიგ შეთავაზებებთან დაკავშირებით და იმედიანად ელოდებიან გამოხმაურებებს…

დღეს, ქუჩაში სეირნობისას, შევჩერდი რამოდენიმე ელექტროგანათების ბოძთან. ვხედავ ერთ-ერთი ოპოზიციური პარტიის საინფორმაციო-სარეკლამო ფურცელებს, რომლებიც სათუთად იყო გაკრული ამ ბოძებზე. წავიკითხე ეს, საკმაოდ ემოციურობით გადმოცემული, ინფორმაცია, თუმცაღა, მათ უკან, უკვე, ვეღარ იკითხებოდა და არ სჩანდა ის ინფორმაციები, რომლებიც, მანამდე, მთელი იმედებით გააკრეს სხვადასხვა თვითდასაქმებულებმა. დიახ, ამ ადრინდელ, ზოგისათვის უმნიშვნელოდ ქცეულ განცხადებებს, ისე გადააფარეს პოლიტიკური მოწოდება თუ მიმართვა, არც კი დაფიქრებულან, რაოდენ შეიძლება უჭირდეს მას, ვის რეკლამებსა და იმედებს ასე უცერემონიოდ მიაფურთხეს…

საინტერესოა, ვის, როდის და რატომ ახსენდება, ხოლმე, ხალხი, მათი გაჭირვება თუ მათზე ზრუნვა?

P.S. (UPD 24.09.2012): და, ამასობაში, გამოჩნდა მმართველი პარტიის მაჟორიტარების წინასაარჩევნო პლაკატები. ისევ მივედი ელექტროგანათების ერთ-ერთ ბოძთან, სადაც შევნიშნე ნაციონალების დეპუტატობის კანდიდატის პლაკატი. ეჰ, ისევ იგივე სურათი და, ამ შემთხვევაშიც, თვითდასაქმებულებს ასევე კარგა გვარიანად მიაფურთხა პლაკატების გამკვრელმა… და სლოგანმა, ”მეტი სარგებელი ხალხს”, დაივიწყა ხალხი…

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze: My fotos and internet-coordinates)

თავისუფალი ადამიანის ღირსეული გადაწყვეტილება


რა გზით შეიძლება არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად ხალხის წახალისება?

რა ადვილი მომეჩვენა, თავიდან, ამ შეკითხვაზე გააზრებული პოზიციის ჩამოყალიბება, სანამ პოსტის წერას შევუდგებოდი, მაგრამ ახლა… ნუთუ, ადამიანს, ვინმეს წახალისება უნდა სჭირდებოდეს, რათა მან, თვითონვე, მიიღოს მონაწილეობა თავისივე ღირსეული მომავლის შენებისათვის?! მოკლედ, ათასი აზრი, ათასი შეკითხვა დამიტრიალდა უცებ თავში. რატომღაც მელ გიბსონის ”მამაცი გული” გამახსენდა, კერძოდ ფილმის ის ფრაგმენტი, როცა ამ გენიალური მსახიობისა და რეჟისორის მიერ განსახიერებული გმირი, უილიამ უოლოსი, მიმართავს შოტლანდიელ თანამემამულეებს, რომლებიც ბრძოლის ველის მიტოვებას აპირებდნენ და უხსნის, თუ რითი იყო განსაკუთრებული ეს დღე მათთვის, თუ რაოდენ ისტორიული მნიშვნელობა ჰქონდა ამ ბრძოლას თითოეული მათგანისათვის, მათი მომავლისთვის. მართლაც და რა უმნიშვნელოვანესი რამაა, ადამიანისთვის, როცა მას აქვს არჩევანის უფლება, როცა მას აქვს შესაძლებლობა მიიღოს სწორი გადაწყვეტილება და გააკეთოს ღირსეული არჩევანი –  საკუთარი თავი, თავისი ერთი სიცოცხლე, მტერთან გადამწყვეტ ბრძოლაში დასათმობად გაიმეტოს და არ მიატოვოს ბრძოლის ველი, რათა, შემდეგ, სიცოცხლის ბოლომდე, სირცხვილის მძიმე ტვირთის ტარება არ მოუწიოს…

2012 წლის 1 ოქტომბერიც უმნიშვნელოვანესი დღეა საქართველოსათვის, ჩემი სამშობლოს მომავალისათვის, უმნიშვნელოვანესი დღეა საქართველოს ყოველი მოქალაქისათვის. უკვე 2 ოქტომბერს, ყველა ჩვენთაგანი ჩავიხედავთ ჩვენსავე გულებში და რას ვუპასუხებთ, პირველ რიგში, საკუთარ თავს, შეკითხვაზე: სად ვიყავით მაშინ, როცა საქართველოს ბედი წყდებოდა? რას ვუპასუხებთ ჩვენს ხვალინდელ დღეს, ჩვენი სამშობლოს მრავალსაუკუნოვან  ისტორიას? შეგვეძლება ვუთხრათ საკუთარ თავს, რომ, არჩევნებზე მისვლით, ჩვენს თითოეულ საარჩევნო ხმას განსაკუთრებული ღირსება შევმატეთ? პასუხი კი, არჩევნების დღეს, ჩვენს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში იქნება. ისე კი, ჩვენი ერთი ხმა, მხოლოდ, არითმეტიკული თვალსაზრისითაა ერთი, სინამდვილეში კი რამოდენიმე მილიონის ტოლფასია იგი, მით უფრო, გადამწყვეტ მომენტში!

და, მაინც, – რა გზით შეიძლება არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად ხალხის წახალისება?

– უპირველეს ყოვლისა იმით, რომ  თითოეულ მოქალაქეს დავანახოთ, თუ რაოდენ განსაკუთრებულია ჩვენი ერთი ხმა და რომ ზუსტადაც არჩევნებზე მისვლის მოქალაქეობრივი ვალის მოხდით, ჩვენ, იმავდროულად, ქვეყნის, ერისა და შთამომავლობის წინაშეც ვიხდით ამ, მეტად საპატიო, ვალს.

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

P.S. ეს გახლავთ საკონკურსო თემა ბლოგერებისათვის კითხვაზე ”რა გზით შეიძლება არჩევნებში მონაწილეობის მისაღებად ხალხის წახალისება?

აშშ–ის საელჩოს მიერ გამოცხადებული კონკურსი ბლოგერებისათვის

დღევანდელობის უმთავრესი შეკითხვა: რა სურს კაცობრიობას?


სულ ცოტა ხნის წინ წავიკითხე ერთი პუბლიკაცია სადაც ერთგვარი (თუ თავისებური) ხედვით იყო დასაბუთებული, თუ როგორ შეიძლება იყოს ასტრონომია და, საერთოდ, მეცნიერება ევოლუციის წინააღმდეგ და უცებ გამიჩნდა მრავალი შეკითხვა, აი ადრესატის დასახელება კი გამიჭირდებოდა – თუ ვინ შეიძლება მას უპასუხოს. საერთოდ კი ამ სტატიაში საკმაოდ მრავლად შემხვდა უზუსტობები და ტერმინოლოგიური შეცდომებიც კი, მიუხედავად ამისა, მაინც, ბევრი რამის თქმა შეიძლებოდა აღნიშნული პუბლიკაციისა და მასში გამოთქმული მოსაზრებების შეფასებისას, მაგრამ…
მაგრამ, მე სულ სხვა რამეზე გავამახვილებდი, ამჟამად, ყურადღებას და, შესაძლოა, ჩემი მოსაზრება პირდაპირ არც კი უკავშირდებოდეს აღნიშნულ პუბლიკაციას, მაინც შევეცდები მოვახდინო ყურადღების გამახვილება საკმაოდ მნიშვნელოვან პრობლემაზე, მით უფრო რომ, არც თუ ისე იშვიათად მრჩება შთაბეჭდილება, თითქოს, მავანნი, გამიზნულად ახდენენ მეცნიერებისა და რელიგიის დაპირისპირებას. დღევანდელი გადასახედიდან მსგავსი სახის დაპირისპირება უნებლიედ თუ გამიზნულად ახდენს საზოგადოების გახლეჩას და ვის ინტერესში შეიძლება იყოს ყოველივე ეს, მხოლოდ გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ, შესაძლოა, გამოჩნდეს. მანამდე? მანამდე კი ბევრი რამ შეიძლება გაფუჭდეს კიდეც. უცებ წარმოვიდგინე თუ რა შეიძლება დატრიალდეს, თუნდაც ერთი წამით, სამყაროში, ვთქვათ, ბალანსი რომ დაირღვეს, გაქრეს მიზიდულობის ძალა, ან კიდევ, ერთი წამით კაცობრიობამ, აბსოლიტურად ყველამ დაივიწყოს ის, რომ ბოროტება არ უნდა ჰქმნას… მართლაც განსაკუთრებულად მდიდარი ფანტაზია უნდა ჰქონდეს რომ შეაფასოს ეს ერთი წამი. არ მინდა ასეთი წამი და წამის მემილიარდედი ნაწილიც კი, არ მინდა ამ საშინელებაზე საერთოდ ვიფიქრო…
ისე კი, ყურადღებით თუ დავაკვირდებით ჩვენს სინამდვილეში შექმნილ მდგომარეობას, საზოგადოებრივ განწყობას, რიგ შეფასებებს, ცალკეულ ღირებულებებს, წარმატება-წარუმატებლობებს და კიდევ ბევრ რამეს, ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, რომ “Лебедь, рак да Щука”-ს ახალი ვარიანტი დაიწერა კაცობრიობისათვის – ”რელიგია, დარვინიზმი და ქაოსური აზროვნება”. ზუსტადაც, რომ ამიტომ აღარ მიკვირს უკვე, რომ ასეთი კუს ნაბიჯებით ხდება ჩვენი სამყაროს განვითარება. იმას კი, რასაც კაცობრიობამ მიაღწია ამ უთვალავი საუკუნეების განმავლობაში, უფრო ისაა, რომ, თითქოს, პროგრესი მიშვებულია თვითგანვითარების ნებაზე და, როგორც პროგრამისტის მიერ ჩამოყალიბებულ ალგორითმშია, – ერთხელ დაიწერება დახვეწილი პროცედურა, გაიშვება შესრულებაზე და დანარჩენი უკვე დროის საკითხია…
ადამიანმა, თავისი პრაქტიკული როლი, ცივილიზაციის განვითარებაში, მინიმუმამდე დაიყვანა, აბა რატომ უნდა იყოს ისე, რომ XXI საუკუნეში, ანტიკური ეპოქის, უბრალოდ, გალამაზებული და ”პროგრესულად” გადაწერილ-გადახატული ვერსია გვქონდეს მხოლოდ?!
და მართლაც საინტერესოა: ნუთუ საერთოდ ვერაფერი გვასწავლა კაცობრიობის ისტორიამ, თუ, უბრალოდ, კაცობრიობას არ სურს ისწავლოს თავისივე ისტორიის გაკვეთილები?

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze: My fotos and internet-coordinates)

ხე მარადისობისა – მადლი და დაფასება


tree (623x700, 174Kb)

ერთფეროვანი უდაბნოს უკიდეგანო სივრცე, ბარხანები, ქვიშის ოქროსფერი ტალღები, თავისდაუნებურად, ქმნიან ერთგვარ იდილიას და, თითქოს, საყურადღებო არც არაფერი იქნებოდა, რომ არა უდაბნოს შუაგულში ლაღად ტოტგადაშლილი ხე, რომელიც უდაბნოს, თითქოსდა, ამ სრულყოფილ იდილიას, უცერემონოდ არღვევს. ირგვლივ მხოლოდ უსიცოცხლო ქვიშა, წვეთს ვერ ნახავს კაცი წყლისას, ვერც ტენიან ადგილს, ხე კი, მაინც, ამაყად დგას, თითქოს მცველი ყოფილიყოს წმინდა ადგილისა. ცხელი მზე, მშრალი უდაბნო, ხე კი სულ იზრდება და იზრდება, განუწყვეტლივ ამოიყრის ხოლმე ახალ-ახალ კვირტებს, ახალ-ახალ ყლორტებს და, სულ უფრო და უფრო, შლის მწვანედ დაფოთლილ ტოტებს.

ყოველდღე, მზისგან დაუნდობლად გახურებულ ქვიშაზე, საჭმლის, წყლისა და ჩრდილის საძიებლად, დაუზარელად გადაირბენ-გადმოირბენს, ხოლმე, ხვლიკი. მართლაც, რომ ერთფეროვანი სჩანს მისი ცხოვრება და ამ ერთფეროვან იდილიასაც თავისებურად არღვევს, სადღაც შორს, ჰორიზონტზე, ბორცვებს იქით მდგარი მწვანედ მოლივლივე ”მირაჟი” და ყოველდღე ერთი და იგივე მეორდება, ყოველდღე, უდიდესი ცნობისმოყვარეობით, შეავლებს ხეს ხვლიკი თვალს, ერთ დღესაც ვეღარ გაუძლო ამ მოზღვავებულ ცნობისმოყვარეობას, სულ გადაავიწყდა საკვებ-სასმელი და გაემართა  ბუნების ამ საოცრებას სანახავად.

მივიდა ხესთან, უყურებს მის სიდიადეს და გაოცებული ეკითხება:

– ირგვლის უსიცოცხლო გარემო, არცერთი ხე, წყლის ნატამალსაც ვერსად ნახავ, როგორ ახერხებ ასე გაფურჩქვნას, რომ ცას მიაწვდინო შენი ტოტები?!

– ყველაფერი სულ მარტივადაა, ჩემო კარგო, – პასუხობს ხე. მე განსაკუთრებული სითბოთი და სიამოვნებით მიხსენებს ყველა ის, ვისაც დაუსვენია და შვება უგრძვნია ჩემი ტოტების ჩრდილის ქვეშ, აი მათი ტკბილი მოგონებები მმატებს მე ძალას, მათი ყოველი თბილი სიტყვა მმატებს ენერგიას და მხოლოდ მაშინ შევწყვეტ ზრდას და დავიღუპები, როცა შეწყვეტენ ჩემს გახსენებას, როცა დაივიწყებენ, თუ რა სიყვარულით ეჩურჩულებოდნენ და ეალერსებოდნენ, მათ, ეს ნაზი ფოთლები.

ვერაფერი გაიგო ხვლიკმა ხის ნათქვამიდან…

მთელი გზა, უკან დაბრუნებისას, საკუთარ თავს ლანძღავდა ხვლიკი იმ უგუნურობისათვის, რის გამოც ამხელა გზა განვლო სულ ტყუილად. მცხუნვარე მზე, გავარვარებული ქვიშა, თათები ვერ უძლებენ ამ საშინელ სიცხეს. ერთი წამით შეჩერდა ხვლიკი, უკან მოიხედა, კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი ამ საოცარ ხეს, უცებ გაახსენდა, თუ რა სასიამოვნო იყო მის ჩრდილქვეშ ყოფნა და გზა განაგრძო.

ზუსტად იმავე წამს, ხე-საოცრებაზე, ამოხეთქა ახალმა ყლორტებმა…

თბილისი, 31 იანვარი 2006 წ.

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze: My fotos and internet-coordinates)

მოლაპარაკე სახეები


დილა გათენდა. მზის სხივები ნაზად ეალერსებიან საწოლს. ზანტად ვახელ თვალებს და უნებურად ფიქრებმა წამიღეს. უცებ გამოვერკვიე ამ დაუპატიჟებელი ფიქრებიდან, არ ვიცი რა დრო გავიდა, რამდენ ხანს ვიყავი სხვა განზომილებაში, მაგრამ მომეჩვენა, თითქოს, დრო გაჩერდაო. თავს ძალა დავატანე და ავდექი. რაღაც უცნაურ დაღლილობას ვგრძნობ, ალბათ ვერ გამოვიძინე. ფანჯარაში გავიხედე, შესანიშნავი დღეა, ქუჩიდან ჟრიამულის ხმა შემოდის, ხმაურიანი ჩანს დილა. სწრაფი მოძრაობა, ხალხი აქით-იქით მიიჩქარის – ყველას თავისი საქმე აქვს, ყველას თავისი გეგმები, ყველას თავისი პრობლემები…

მეც გამოვედი ქუჩაში და ირგვლივ მიმოვიხედე. ისევ ჩავფიქრდი და ვარ ასე გაქვავებული რაღაც დროის განმავლობაში. ვფიქრობ, მაგრამ რაზე? ალბათ არც არაფერზეც ვფიქრობ, თუ ყველაფერზე? ნელ-ნელა გამოვფხიზლდი ფიქრებიდან, ავწიე თავი და ვხედავ ჩემს წინ ასაკოვანი მამაკაცი გაჩერებულა. მომეჩვენა, თითქოს, დაკვირვებით მიყურებს, თითქოს ჩემი ფიქრები უნდა წაიკითხოსო, ან იქნებ სახეზე უნდა ამოიკითხოს ჩემი განწყობა? ჩვეულებრივად გააგრძელა გზა მამაკაცმა და დავინახე მის უკან მდგომი ქალბატონი. ისიც, თითქოს, ჩემსკენ იყურებოდა… ალბათ, უბრალოდ, მომეჩვენა ყოველივე ეს. ისე კი, კაცი რომ დაფიქრდეს, ჩვენ ხომ, ჩვენდაუნებურად, არც თუ იშვიათად, ვუყურებთ და ვაკვირდებით ერთმანეთს, თუნდაც სულაც არ ვიყოთ ნაცნობები?

ვაგრძელებ გზას, შევჩერდი ტრანსპორტის გაჩერებაზე და ისევ ჩავფიქრდი, ამჯერად უკვე კონკრეტულზე – ”ისე კი, მართლაც, საინტერესოა სახეებზე აზრების ამოკითხვა, ადამიანის სახე, ხომ, ბევრისმეტყველია”…

ამასობაში ავტობუსიც მოვიდა და მეც, დაუფიქრებლად, ავედი ტრანსპორტში. ვხედავ რაღაცნაირი საქმიანი გარემოა ავტობუსში, ყველა რაღაცაზე საუბრობს, მსჯელობს, კამათობს, ზოგს მშვიდი სახე აქვს, ზოგს მხიარული, ზოგსაც მოწყენილი. გადავწყვიტე შეუმჩნევლად დავაკვირდე მათ სახეებს. შევათვალიერე ავტობუსის სალონი და უცებ ჩემი ყურადღება მიიპყრო უდნავ წინ მჯდომმა ახალგაზრდა ქალბატონმა, რომელიც ნერვიულად ხსნის ხელჩანთას და რაღაცას ეძებს იქ. წამიერად შევავლე თვალი მის სახეს და მომეჩვენა, რომ სადღაც შორს იყო ახლა იგი, შორს იყო ხელჩანთისაგანაც და, თითქოს, სულაც არ აინტერესებს რას ეძებს. მის გვერდით ზის ასაკოვანი ქალბატონი, რომელსაც ხელთ თოჯინა უჭირავს და შეუმჩნევლად, მთელი სინაზით, ეფერება მას. ქალბატონის სახეზე, მართლაც რომ, ცალსახად იკითხება ბედნიერი განცდა, თუ რა უზომოდ უყვარს თავისი შვილიშვილი, რაოდენ გახარებულია, რომ თავის გოგონას ასეთი საოცნებო საჩუქარი შეუძინა, როგორ ეჩქარება ახლა მასთან მისვლა და მისი გახარება. მეც გადმომედო, თითქოს, ეს სასიამოვნო განწყობილება… ვაგრძელებ მგზავრების დათვალიერებას. ვხედავ ავტობუსის ბოლოში მჯდომ ახალგაზრდა მამაკაცს, რომელსაც ხელთ მობილური ტელეფონი უჭირავს და ეტყობა შეტყობინებას კითულობს. სახე ისე აქვს გაბადრული და თვალებიც ისე უბრწყინავს, რომ, ეჭვგარეშეა, სასიხარულო და სასიამოვნო შეტყობინება მიიღო და იგი, ზუსტადაც რომ, თავისი შეყვარებულისგანაა გამოგზავნილი. იქვე ახლოს მამაკაცი დგას, ხელთ სპორტული გაზეთი უჭირავს და ემოციური თვალებით კითხულობს სპორტულ ახალ ამბებს. წამოვიწიე ფეხისწვერებზე, რათა, როგორმე, თვალი შემევლო გაზეთში გამოქვეყნებული სპორტსმენის სურათისათვის, მხოლოდ სათაურს მოვკარი თვალი – სტატია ევროპის ჩემპიონთა ლიგას ეხებოდა. შეუმჩნევლად დავაკვირდი მამაკაცის სახეს, სადაც მხოლოდ სპორტული ჟინი, ფეხბურთის უზომო სიყვარული იკითხებოდა და ფიქრებში არეული ოცნებები, თუ როგორ უყურებდა, იგი, თავისი კუმირის თამაშს საფეხბურთო მოედანზე.

რატომღაც ქუჩაში გასეირნება მომინდა. ჩამოვედი ავტობუსიდან, იქვე ახლოს კი სკვერია და გადავწყვიტე ცოტათი დამესვენა სასისმოვნო გარემოში. დავინახე თავისუფალი სკამი, ჩამოვჯექი და თვალებმა უნებურად დაიწყეს მოლაპარაკე სახეების ძებნა. ოდნავ მოშორებით ერთი ახალგაზრდა წყვილი დავინახე, ქალ-ვაჟი ისე იყო შემართული ერთმანეთის მიმართ, ისეთი აგრესია იგრძნობოდა, ისეთ მაღალ ტონალობაში უმტკიცებდნენ, ერთმანეთს, საკუთარ სიმართლეს, ისეთი დაძაბულობა იგრძნობოდა, რომ ცოტაც და იფეთქებდა უკონტროლო ემოციები… მთელი ყურადღებით დავაკვირდი მოჩხუბარე წყვილს და, ჩემდა მოულოდნელად, ერთმანეთის მიმართ ენით აღუწერელი სიყვარული წავიკითხე მათ სახეებზე, თვალებიც უზომო სიყვარულისგან უციმციმებდათ… რაღაც მომენტში ორივენი გაჩუმდნენ და გარკვეული დროის განმავლობაში უხმოდ აკვირდებოდნენ ერთმანეთს, თითქოს, ერთმანეთის სახეზე, რაღაც მნიშვნელოვანის ამოკითხვას ცდილობენო და უცებ ისეთი გრძნობით, ისეთი სიყვარულით ჩაეხუტნენ ერთმანეთს, გეგონებოდა მრავალი წლის მონატრების შემდეგ შეხვდნენო ისინი. ისევ შევხედე მათ. ცრემლებით სავსე თვალები და უზომოდ ბედნიერი სახეები დავინახე. ირგვლივ ყველა მათ უყურებდა და ყველას სახეზე მარტო ერთი სურვილი იკითხებოდა ამ წყვილის მიმართ – ”ღმერთო, სიხარულს, სიყვარულსა და ბედნიერებაში ამყოფე ისინი”. შეყვარებული წყვილის ახლომახლო პაწაწინა ცელქი ბიჭუნა გაჩერდა, რომელიც, მანამდე, სულ თავს აბეზრებდა, ცელქობით,  მშობლებს, რასაც მათი მხრიდან დაუყოვნებლივ მოჰყვებოდა, ხოლმე, ბავშვის დატუქსვა. ერთგვარად დაბნეული უყურებდა ბიჭუნა შეყვარებულ წყვილს და, ალბათ, უკვირდა, თუ რატო ტირიან, როცა ერთმანეთს ეფერებიანო? შემდეგ კი მშობლებისკენ გაიხედა, რომლებიც, ამ ემოციური სიტუაციის შემდეგ, ერთმანეთს უყურებდნენ და მათ სახეზეც ბედნიერება იკითხებოდა, ახსენდებოდათ, ალბათ, რაღაც ძვირფასი და რომანტიკული… ისევ ცელქი ბიჭუნასკენ წავიდა ჩემი მზერა. დავაკვირდი და გაოცება წავიკითხე მის სახეზე – ”ნეტა, რატომ აღარ მიბრაზდებიან დედიკო და მამიკო?!”.

ქუჩის მეორე მხარეს გავიხედე და დავინახე ბანკიდან გამოსული შუახნის მამაკაცი. ძალზე ამაყი და გახარებული მომეჩვენა იგი, თითქოს ხელფასი აიღო, ან ანგარიშიდან გამოიტანა თანხა, რათა მნიშვნელოვანი შენაძენი გააკეთოს ოჯახისთვის, თუმცა, უფრო კარგად როცა დავაკვირდი მის სახეს, წავიკითხე განსაკუთრებული, ამაღლებული გრძნობა – მან ფული გადაურიცხა ახლობელ ადამიანს.

გამოვედი სკვერიდან და ჩაფიქრებული გავაგრძელე გზა. რამოდენიმე მეტრში ვხედავ ქუჩის მუსიკოსებს. ახლოს მივდივარ. განსაკუთრებული სიყვარულით უკრავენ მუსიკოსები, მთელი გრძნობით მღერიან,  ძირს, უწყვეტად, ცვივა მონეტები. მუსიკოსები კი ისეთ აზარტში არიან და ისეთ უზომო სიხარულს ანიჭებს, მათ, გამვლელთა მომღიმარი სახეები, რომ აღარც ფიქრობენ, თუ რამდენის შეგროვება შეძლეს დღეს, ფულმა დაკარგა მათთვის აზრი… მხოლოდ ეს წავიკითხე მათ სახეზე და კიდევ მათი ოცნება, რომ ფილარმონიის გადაჭედილ დარბაზში შეუსრულონ, თაყვანისმცემლებს, სხვა და სხვა ჰიტები. იქვე ფეხმძიმე მანდილოსანი შეჩერდა. მთელი ყურადღებით უსმენს სასიამოვნო მელოდიას იგი და ნაზად ეღიმება. მისი სახე და თვალები ბრწყინავს ბედნიერებით. თვალებდახუჭულიც კი შეიძლებოდა იმის წაკითხვა, თუ რაოდენ ბედნიერი იყო იგი და რაზეც ფიქრობდა: ”ღმერთო, უზომოდ მადლიერი ვარ შენი, რომ ახალი სიცოცხლე უნდა მოვავლინო ამქვეყნად და გავზარდო იგი ჩემი სამშობლოსათვის!”.

ისევ გავაგრძელე გზა, თვალებში კი ცრემლი ჩამიდგა, ბედნიერების ცრემლები…

ღმერთო, დაეხმარე ყველას, რათა მათ სახეებზე მხოლოდ ბედნიერება იკითხებოდეს!

თბილისი, 02 ოქტომბერი 2007 წ.

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

წინასაარჩევნო ლაბირინთები: არითმეტიკული და ლოგიკური პარადოქსები


პოლიტიკური შემოდგომა თანდათანობით შედის თავის აქტიურ ფაზაში და სრულიად საქართველო თანდათან იმკის დათესილს.  ზოგმა, უკვე, დაიწყო წიწილების დათვლა, ზოგიც მოსავლის დასაბინავებლად ემზადება, ყველა ერთად კი გამალებით ინაწილებს იმ ტყავს დათვისას, რომელიც მოკლული კი არა, მიზანშიც კი არაა ამოღებული…  გაგანია რთველია საქართველოში, საარჩევნო რთველი…

16 საარჩევვნო სუბიექტი (14 პარტია და 2 საარჩევნო ბლოკი) მონაწილეობს ამ არჩევნებში და, საერთო ჯამში, რამდენიმე ასეული კანდიდატი იყრის კენჭს მაჟორიტარად, რამდენიმე ასეულიც პარტიებისა და ბლოკების პროპორციულ სიაშია ჩაწერილი და პრაქტიკულად ყველა, ლამის, აბსოლიტურადაა დარწმუნებული, რომ ზუსტადაც რომ იგი გაიმარჯვებს ამ არჩევნებში. ვფიქრობ, ვფიქრობ და, მიუხედავავ იმისა, რომ ვარ მათემატიკოსი, მაქვს ინფორმაციის დამუშავების სერიოზული გამოცდილება, პროგრამისტისა და ანალიტიკოსის მრავალწლიანი სტაჟი, ვერანაირად ჩავსვი, ბევრი რამ, ლოგიკაში და ვერანაირად გამოვითვალე ის, თუ, ამ აღზევებული იმედიანობის ფონზე, რამდენი დეპუტატობის კანდიდატის ამბიციას უნდა ”გაუმზადდეს” ადგილი მე-8 მოწვევის პარლამენტში? და, საერთოდ, რამდენი დეპუტატობის კანდიდატის ამბიციას დაიტევს ახალი პარლამენტის კედლები, რამდენს ესიზმრება პარლამენტარის რბილი თუ თბილი ადგილი – 300-ს, 500-ს, თუ, სულაც, 2012-ს?

სხვადასხვა ტელეარხზე, ინტერნეტში თუ პრესაში ვუსმენ, ვუყურებ და ვკითხულობ ძალზედ მრავალფეროვან, მადისაღმძვრელ გამოსვლებს და ჩემთვის ვფიქრობ: თურმე რა უზომოდ უყვართ პოლიტიკოსებს ხალხი და რაოდენ დაუოკებელი სურვილი აქვთ უანგაროდ ემსახურონ მათ, რომ უარს ამბობენ საკუთარ კეთილდღეობაზე, ასევე, უპირობოდ ამბობენ უარს ყოველგვარ შეღავათებსა თუ  დეპუტატის პრივილეგიებზე… და უცებ გამოვფხიზლდი ამ უტოპიური ფიქრებისგან…

მოკლედ, უხვად და უშურველად არიგებენ ყველგან და ყველასთვის ამ სანუკვარ… დაპირებებს. დიახ, ყველა, იდეალურ და ზღაპრულ ქვეყანაში ცხოვრებას პირდება საქართველოს მოსახლეობას, გვპირდებიან ოქროს კოშკების აშენებასაც (ალბათ, თავისას როცა აიშენებენ, ზოგიერთები, მას შემდეგ, მხოლოდ) და ამ დროს მთავარია უკეთ დავინახოთ და შევაფასოთ – ვინ ზღაპრებს გვპირდება, ვინ ღრუბლებში მონავარდე იდეებს და ვინ, მართლაც რომ, დაუღალავ და თავდაუზოგავ შრომას…

ერთი სიტყვით, ქართული პოლიტიკური სივრცე მაქსიმალურადაა გაჯერებული წინასაარჩევნო ”ფოჩიანი” დაპირებებით და მხოლოდ მომავალი გვიჩვენებს, თუ სინამდვილეში ვის რა უდევს გულში. დღეს კი სახეზე გვაქვს ძალზე დაძაბული წინასაარჩევნო კამპანია ქვებისა თუ ტალახის სროლის ფონზე; დღეს მხოლოდ სხვისკენ გაშვერილ თითს ვხედავთ, როცა მავანთ არ სურთ დაინახონ საკუთარი შეცდომები თუ მინუსები; დღეს ერთნი ცარიელ ჭიქას სავსედ აღიქვამენ, სხვებს კი სავსე ჭიქა, სულაც, ცარიელად ეჩვენებათ; დღეს ყველა გვიმტკიცებს ”მხოლოდ ჩემს ხელთაო ბედნიერების ფორმულა”, ვნახოთ რა იქნება ხვალ…

დღეს, მეც, ამის თქმა მსურდა თქვენთვის, ხვალინდელ სათქმელს ხვალ ვიტყვი, მით უფრო, რომ ბევრი რამაა, კიდევ, სათქმელი: არჩევნებში მონაწილე სუბიექტებსა და საარჩევნო სიებზე, პარტიების წინასაარჩევნო სლოგანებზე, კონტრასტულ მედია-გარემოზე, პოლარიზებულ საზოგადოებასა თუ ამომრჩევლების განწყობაზე და ა.შ., ასე რომ, დრო და დრო, ბლოგერის ჟურნალისტური ხედვით, კიდევ არაერთ პუბლიკაციას მოგაწვდით შემდგომშიც

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

67 წლის წინ დამთავრდა მეორე მსოფლიო ომი


გავიდა 67 წელი, მას შემდეგ, რაც დამთავრდა მეორე მსოფლიო ომი. ნამდვილად არ ეყოფა ეს ერთი პუბლიკაცია იმას, თუ რა უზარმაზარი ტრაგედია მოუტანა კაცობრიობას ამ ომმა და გასული რამოდენიმე ათეული წელიც, ასევე, ცოტაა მომხდარი ტრაგედიის სრულად შესაფასებლად. 1945 წლის 2 სექტემბერს ერთგვარი წერტილი დაესვა ამ უსაშინლეს მსოფლიო ომს, მაგრამ უკვე დასაფიქრებელია – წლების განმავლობაში წერტილი მძიმედ ხომ არ გადაიქცა?

აფრიკული, ლათინური ამერიკისა და აზიის ქვეყნები… წლების განმავლობაში რამდენი სისხლი დაიღვარა, რა უნითაუწერელი ტრაგედია დატრიალდა მილიონობით ოჯახში, ძნელია ტკივილის გარეშე გაიხსენო… ვერც ევროპა გადაურჩა სისხლისღვრას, ვერც განვითარებული და ცივილიზებული სამყარო…

67 წლის წინ დამთავრდა მეორე მსოფლიო ომი… ნუთუ უკვე დაგვავიწყდა ეს საშინელება? ნუთუ ვერაფერი გვასწავლა ამ ტრაგედიამ? თუმცაღა, საუკუნეების განმავლობაში, ისტორიის უამრავი გაკვეთილი აქვს მიღებული კაცობრიობას, მაგრამ მას, თითქოს, მაინც არ შეუძლია  ომის საშინელებების გარეშე არსებობა, თითქოს სისხლისღვრა და ნგრევა ჩვენი პლანეტის ის მძიმე ჯვარია, რაც მუდამ უნდა ატაროს… და მრავალი საუკუნის განმავლობაში ასე დაუნდობლად ხოცავს კაცობრიობა იმ მშვიდობის მტრედებს, რომლებიც ლაღად უნდა ნავარდობდნენ ცაში, რათა იგი მუდამ მშვიდობიანი იყოს.

დიახ, მშვიდობა უნდა დავაფასოთ, რათა არ მოგვიწიოს ომებისგან გამოწვეული ტრაგედიების შეფასება!

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

სოფლის ჩანახატები: მრავალფეროვანი, ზღაპრული და მდიდარი ბუნება რეხაში


ორ კვირაზე მეტი ხნის განმავლობაში ვიმყოფებოდი სოფლის ზღაპრულ გარემოცვაში, ერთგვარად მონუსხული ს. რეხის (წალკის რაიონი) ენითაუწერელი სილამაზის მქონე მდიდარი და მრავალფეროვანი ბუნებისგან. დარწმუნებული ვარ საკმაოდ ადვილად გაიგებთ ჩემს ასეთ აღფრთოვანებას, როცა ნახავთ ამ სოფლის ფოტოებს:

1. ამ ჩანჩქერს ყოველთვის რომანტიკული განწყობილება აქვს, რაც ძალზე გადამდებად მოქმედებს მათზეც, ვინც მას მიუახლოვდება DSC00556 (700x525, 387Kb)

2-5. ირგვლივ, თითქმის ყოველ ნაბიჯზე, საკმაოდ კონტრასტული დ, ამავდროულად, ზღაპრული პეიზაჟები გადაიშლება ხოლმე
DSC00589 (700x525, 214Kb)

3.
DSC00126 (700x525, 230Kb)
გარგძელება: ნახეთ რეხის სილამაზის ამსახველი კიდევ მრავალი ფოტო

წიწილებს შემოდგომაზე ითვლიან…


დღეს შემოდგომის პირველი დღეა, ამინდიც შემოდგომისაა, გარემოც, ფიქრებიც და აზრებიც…

არჩევნებამდე ერთი თვე დარჩა.

… დაიწყო ”წიწილების დათვლის” ერთთვიური…

18:00. ამოიწურა, ცენტრალურ საარჩევნო კომისიაში, სიების წარდგენის ვადა. სიები წარადგინა უკლებლივ ყველა საარჩევნო სუბიექტმა და რამოდენიმე დღეში ცნობილი გახდება ყველა იმ პირის ვინაობაც, ვისაც მიაჩნია, რომ სწორედ იგი უნდა იყოს ქვეყნის საკანონმდებლო ორგანოში, სწორედ იგი უნდა იყოს ხელისუფლებაში და წინ გაუძღვეს ქვეყანას შემდგომი 4 წლის განმავლობაში. ნეტავ რამდენი გვყავს ასეთი? ნეტავ რამდენია მზად მძიმე, მაგრამ საამაყო ტვირთის ღირსეულად საზიდად? ნეტავ ვინ როგორაა მზად დაუღალავად იშრომოს, თავდაუზოგავად იღვაწოს სამშობლოსთვის და გასცეს ბევრი რამ, რათა ერის სიყვარული მიიღოს სანაცვლოდ? მათზე, უკვე, შემდგომში ვისაუბრებ…

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (Ednar Mgeladze)

%d bloggers like this: