8 ოქტომბრის არჩევნების ფაქტობრივი შედეგი


8 ოქტომბრის დაძაბულობით, იმედებით და მოლოდინებით აღსავსე დღემაც ჩაიარა, ჩატარდა არჩევნები, შედეგებიც პრინციპში ცნობილია, მაგრამ სანამ არჩევნების შედეგებზე ვიტყოდი რამეს, მანამდე აუცილებლად უნდა აღვნიშნო ქართული მედიისა თუ ინტერნეტ სივრცის ობიექტურობის უპირობო მარცხი, 1-1,5 პროცენტიანი ცდომილებით მოტრაბახე ეგზითპოლების სამარცხვინო მარცხი, ქართული კაცთმოყვარეობის, ადამიანური ღირსებისა თუ სამართლიანობის გულსატკენი მარცხი… კიდევ არაერთი დიდი თუ პატარა მარცხის მომსწრენი გავხდით, ოღონდ მათი გახსენებით კიდევ უფრო არ დავამძიმებ ჩვენს გულებს…
ქაოტურად თუ მოწესრიგებულად გადანაწილდა პროცენტები, გამოიკვეთნენ ლიდერებიც და აუტსაიდერებიც, ზოგი წუხს, ზოგიც ხარობს… ნათქვამია გამარჯვებულებს არ ასამართლებენო, არადა, მე საქართველოს გამარჯვება მინდოდა, რეალურად კი მხოლოდ ერთი პარტიის მეორეზე გამარჯვება მივიღეთ.
აი ასეთი მოსაზრებები მაქვს მე და თუ ვინმეს ჩემსგან განსხვავებული მოსაზრებები გაქვთ, კიდევ ერთხელ გაიხსენეთ წინასაარჩევნო პერიოდი, რამდენიმე კვირაში კი პარლამენტის სხდომაზე მყოფი დეპუტატებიც კარგად შეათვალიერეთ…
P.S. და მაინც, მიუხედავად ყველაფრისა, მჯერა, რომ ივერია გაბრწყინდება! როდის მოხდება ეს? მაშინ, როცა ჩემი თანამემამულეების გამოკვეთილი უმრავლესობა უშუალოდ თვითონ შეიტანს საკუთარ წვლილს ქვეყნის წინსვლასა და გაძლიერებაში, უპირველესად კი ღირსეული საზოგადოების ჩამოყალიბებაში!
9 ოქტომბერი 2016 წ.

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

 

 

საზოგადოების მოთხოვნა: “წინაზე უკეთესობა კი არაა მთავარი, შენს დაპირებებს უნდა აჯობო”


სიმართლე გითხრათ უკვე ძალიან გამაღიზიანებელია თითის გაშვერის პოლიტიკა, მით უმეტეს ხელისუფლება როცა აკეთებს ამას. ძალიან კარგად მესმის, რომ ოპონეტს უნდა დაუპირისპირდე პოლიტიკურ ბრძოლაში, მაგრამ ისეთი არგუმენტებით უნდა მოხდეს ეს, რომ მსგავსი ფაქტი არ უნდა იყოს შენთანაც. ყველას აქვს დაშვებული შეცდომები და უამრავია ასეთები “ნაციონალური მოძრაობის” ხელისუფლებაში ყოფნის დროს, ხოლო ვინმე თუ ამას დაივიწყებს, ღირსიც ყოფილა იმ უმსგავსობების, რომელიც პირადად მას თუ არ შეეხო, მის რომელიმე ნაცნობ-ახლობელს ხომ აუცილებლად შეეხებოდა და ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ჩვენს ერს და ქვეყანას შეეხო! მაგრამ ხელისუფლებაში მყოფი ძალა სხვისი ქილიქით, სულ წარსულის მძიმე ფაქტების გახსენებით და ოპოზიციის ლანძღვა-გინებით კი არ უნდა იყოს დაკავებული, არამედ თავისი საქმიანობით ისე კარგად უნდა ააწყოს ქვეყანაში ცხოვრება, ისეთი მაღალი დონის პროფესიონალი და პასუხისმგებლობით აღსავსე ხელმძღვანელი პირები უნდა ჰყავდეს, თავის წინასაარჩევნო დაპირებებს ისეთი შემართებით უნდა ასრულებდეს, რომ მოსახლეობის გულწრფელი(!) პატივისცემისა და ნდობის ღირსი იყოს. ძალიან კარგად მახსოვს ე.წ. მხედრიონის ეპოქა და სრული განუკითხაობა საქართველოში, პურის რიგებიც მახსოვს და ცარიელი მაღაზიებიც, ზვიადის განდევნას რომ მოჰყვა საქართველოში. ეს ქაოსი ცოტათი მაინც მოაწესრიგა “საქართველოს მოქალაქეთა კავშირმა” და ხალხს იმედის ნაპერწკალიც გაუჩნდა, თუმცა გავიდა წლები და ქვეყანა ერთი უბედურებიდან მეორეში გადავიდა – კორუფციის არნახული მასშტაბები, უშუქობა, უკანონობა, გატაცებები, დაკვეთილი მკვლელობები და კიდევ ბევრი უბედურება, რისი შეცვლაც მოინდომა “ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ” და მართლაც, პირველ წლებში შუქიც გაჩნდა ჩვენს ფანჯრებში, გზებიც მოწესრიგდა, “ქუჩის ყაჩაღი” – ავტოინსპექტორებიც წარსულს ჩააბარა, ბევრი საინტერესო და მნიშვნელოვანი პროექტი ამოქმედდა, ხალხს ისევ გაუჩნდა იმედის ნაპერწკალი, თუმცა თანდათან აღმოაჩინა, რომ ციხეებში სასტიკად აწამებდნენ პატიმრებს, ასევე მთელი სისასტიკით უსწორდებოდნენ ოპონენტებს, უტიფრად უსმენდნენ და უღირსად იღებდნენ ფარულ ჩანაწერებს – გასართობად, კონკრეტული მიზნებისთვის თუ მემკვიდრეობით გადასაცემად… ამ და კიდევ სხვა სიბინძურეების გამო ნაციონალების ხელისუფლებაც გადაირჩია ხალხმა. ახლა კი ახალი ხელისუფლება გვიმტკიცებს, რომ ყველაფერი შესანიშნავადაა, თუ შესანიშნავად არაა, წინაზე უკეთესი ხომააო. ჰოდა, ამას ვამბობდი – წინაზე უკეთესობა კი არაა მთავარი, შენს დაპირებებს უნდა აჯობო, ესაა მთავარი! თანაც რაღაცას კარგს რომ გააკეთებ, წინასთან შედარებით, ეს კი არ უნდა იტრაბახო და სხვა ლანძღო, უბრალოდ უნდა გაიაზრო, რომ ხელისუფალი ხარ და გევალება თანამემამულეებისთვის ზრუნვა! ყოველივე ამასთან ისიც საწყენია, რომ ისტორია დღესაც მეორდება და დღევანდელი ხელისუფლებაც ისევ ნაცნობი მეთოდებით უპირისპირდება თავის ოპონენტებს, ათას ბრალდებასაც უყენებს, თავისი ცუდის დანახვა კი არ სურს, უკეთეს შემთხვევაში, ზოგადი ფრაზებით, გაურკვეველი აღიარებით შემოიფარგლება. ზუსტად ასეთი პოზიცია ამარცხებს ყველა ხელისუფლებას!
როცა ვინმეს ბრალად სდებ, რომ ნაციონალებთანაა შეკრულიო, შენ არცერთი (ვიმეორენ – არც-ერ-თი!!!) ფაქტი არ უნდა გქონდეს ნაციონალებთან თუ ყოფილ ნაციონალებთან რაიმენაირი ურთიერთობის თუ კავშირის!
როცა შენსგან წასულ თანამდებობის პირს დასცინი და აქილიკებ, ვინც დაიტოვე ისინი იდეალურები თუ არა ხალხის სალანძღავი მაინც არ უნდა იყვნენ! როცა ვიღაც შენთან ერთადაა, მისი რაღაც არ მოგწონს თუ თვალს ხუჭავს, მერე იმის ღირსება უნდა გქონდეს, რომ თუკი შენთან აღარ იქნება, მაშინ არ გაიხსენო ნეგატივი!
როცა წლების განმავლობაში ხან რას დაიქადნებ წინა ხელისუფლების დროინდელ დამნაშავეებთან მიმართებაში და ხან რას, თანაც მუქარებს მხოლოდ წინასაარჩევნოდ ამძაფრებ, ეს არაა სწორი და საზოგადოება ამას სათანადო შეფასებას აძლევს! 4 წელი იყავით ხელისუფლებაში და ამ დროის განმავლობაში დასასჯელიც უნდა დაგესაჯა, საქმეც განსაკუთრებული წარმატებით უნდა გეკეთებინათ და რაიმე არასწორის თუ შეცდომის გამო თავის მართლებაც არაფერზე უნდა გჭირდებოდეთ! გაითავისეთ, რომ ხელისუფლებაში ხართ და უდიდესი პასუხისმგებლობა გაკისრიათ ქვეყნისა და ერის წინაშე, ინტერესები და უფლებებიც მაქსიმალურად უნდა დაიცვათ ყველასი, თქვენი ოპონენტებისაც!
P.S. არცერთი ხელისუფლების დროს არ ვყოფილვარ რომელიმე მთავრობის მეხოტბე ან რატომ უნდა ვყოფილიყავი?! ესა თუ ის პოლიტიკური ორგანიზაცია, სანამ ხელისუფლებაში მოვა, ხალხს იმას არ პირდებოდა, რომ ყველაფერს კარგს გავაკეთებო?! ჰოდა, რისი კეთების მანდატიც მისცა ხალხმა და გააკეთა, ეს რატომ უნდა იყოს აღფრთოვანებული ყიჟინის ღირსი? ხოლო, ხალხს რაც არ სურდა და იმის ნიშნებს დაინახავს ხელისუფლების ქმედებაში, ხელისუფალმა უნდა გაიგოს და მიიღოს ხალხის უკმაყოფილება!
23 აგვისტო 2016 წ.

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ჟურნალისტიკის ჰარაკირი


ძალიან კარგად მახსოვს და სხვებსაც ემახსოვრებათ, ალბათ, თუ როგორი მედია-გარემო იყო ქვეყანაში 2012 წლის არჩევნებამდე, როცა, ხელისუფლებასთან შეხმატკბილებულად, სამი ნაციონალური არხი სამოთხეში ცხოვრებას აჯერებდა (ცდილობდა, ყოველ შემთხვევაში) მოსახლეობას, თითქოს ქვეყანაში უზრუნველყოფილი იყო სამართლიანობა, ყველგან უმაღლეს დონეზე იყო დაცული ადამიანის უფლებები, ბიზნესი კი – ხელშეუხებელი, ხოლო ხელისუფლების უკლებლივ ყველა ოპონენტს სრული თავისუფლება ჰქონდა საკუთარი აზრის თუ პოლიტიკური პოზიციის გამოხატვისას…
ბევრი რამე შეიცვალა 4 წლის წინ, საზოგადოებამ დაიწყო თავისუფალ მედიაზე მიჩვევა, სიმართლის გაჟღერებაც თამამად და შეუზღუდავად ხდებოდა, თუმცაღა, რატომღაც მეჩვენება, რომ, პოლიტიკური პროცესებისა და ვიღაც-ვიღაცეების გემოვნების გათვალისწინების გამო, დღეს ქართული ჟურნალისტიკა თვითონ იკეთებს უკვე ჰარაკირს და შესაძლოა ამაში, “უანგაროდ”ეხმარებიან კიდეც, ჰარაკირი რომ უფრო სრულყოფილი გამოვიდეს…
როგორც 4, 7, 9, 15, 25 წლის წინ თუ უფრო და უფრო ადრეც, ბევრი რამ არ მომწონდა, არც ვაიჟურნალისტებს ვუჯერებდი, არც ვაიპოლიტიკოსებს, არც ხელისუფლების ზღაპრებს ვიჯერებდი და ასევე არ ვიბრმავებ თვალს არც ახლა, ასე იქნება ყოველთვის, რაც არ მომწონს, ნუ გაირჯებით, რომ მომაწონოთ! ხოლო შეცდომების გამეორებას რაც მოყვება, კარგად უნდა იცოდეს ყველამ!
4 სექტემბერი 2016 წ.

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

 

დისკუსიებში ერის სახე ჩანს…


ისევ და ისევ ვუბრუნდები ჩემთვის (და ვფიქრობ ბევრი სხვა საღადმოაზროვნე ადამიანისთვის) განსაკუთრებით მტკივნეულ თემას – სიძულვილის ენას დისკუსიებში. ისეთი ზიზღი და გაუტანლობა, უხამსობა და ბილწსიტყვაობა, ისეთი მტრობა რასაც მე დისკუსიებში (თუ ვითომ დისკუსიებში) ვხედავ, სიკეთეს არ მოუტანს ქვეყანას, ასეთი აგრესია ძალიან დააზარალებს ერს და ნურავინ იფიქრებს, რომ ეს მძაფრი ნეგატივი სოციალურ ქსელსა თუ რომელიმე ინკოგნიტო თანამოასუბრეში ჩაიკარგება. და თუ არგუმენტების ნაცვლად პიროვნულ შეურაცხყოფაზე იქნება გადასვლა, მაშინ ნურავის ექნება იმის იმედი, რომ შედეგად მოაზროვნე საზოგადოებას მიიღებს. ნურც ესა თუ ის დამკვეთი თუ წამქეზებელი გაიხარებს იმით, რომ მისმა მეხოტბემ ლანძღვა-გინებით ვიღაც “მიაჩმორა”, რამეთუ ასეთი უღირსის გვერდში დაყენება თვითონ მასაც უღირსს ხდის და ადრე თუ გვიან ამ უღირსების რომელიმე საკითხში შეუთანხმებლობის გამო უკვე მათ შორის ამოხეთქავს ყველა ზემოხსენებული ნეგატივი…
ღირსეულ ქვეყანას კი მხოლოდ ღირსეული საზოგადოება ააშენებს!
იდეალური არავინაა, მაგრამ გულბოროტი უღირსების აშენებული სახელმწიფო რომ ღირსეული იქნება, ამის არ მჯერა…
4 სექტემბერი 2016 წ.

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ბრიტანული “პასიანსი”


დიდ ბრიტანეთში ჩატარებული რეფერენდუმი გაერთიანებული სამეფოს შიდა საქმეა, რეფერენდუმის შედეგებს პატივი უნდა სცეს ყველა ქვეყანამ და მეც, სხვა ქვეყნის მოქალაქე, უპირობოთ ვცემ პატივს ბრიტანელების უმრავლესობის გადაწყვეტილებას, თუმცა მაქვს გარკვეული მოსაზრებები, რომელთაც, ასე ვთქვათ, ჩემთვის “შევინახავ”:
1. რეფერენდუმის შედეგების პროცენტულ თანაფარდობაში – 52/48 ისეთი მცირე სხვაობაა, რომ ევროკავშირიდან გასვლის მსურველთა გამარჯვება, მაინცა და მაინც, ვერ ჩაითვლება წონადად, მით უმეტეს იმასთან კავშირსა თუ მიმართებაში, თუ რა სერიოზულ ცვლილებებსაც გამოიწვევს ყოველივე ეს უშუალოდ დიდი ბრიტანეთისთვის;
2. როგორც რეფერენდუმის შედეგების პირველადი ანალიზიდან გამოიკვეთა, ახალგაზრდა თაობა, ძირითადად, ევროკავშირიდან გასვლის წინააღმდეგი იყო, ამას თუ დავუმატებთ იმ ფაქტსაც, რომ ევროპელი ახალგაზრდობის (მათ შორის ბრიტანელი ახალგაზრდობის) აბსოლიტური უმრავლესობა ინტეგრაციული პროცესების მომხრეა, მაშინ ძნელი არ უნდა იყოს იმის გამოცნობა, თუ რამდენად უფრო პრეტენზიული და მომთხოვნი გახდება ბრიტანელი ახალგაზრდობა საკუთარი ხელისუფლების მიმართ, არათუ ყოველწლიურად, ლამის ყოველდღიურადაც კი;
3. ყოველი ფართომასშტაბიანი ცვლილება, ჯაჭვური რეაქციის პრინციპით, გარკვეულ გავლენას ახდენს ქვეყნის საფინანსო-ეკონომიკურ სფეროზე და რაიმე გაუთვალისწინებელი ნეგატიური პროცესების წარმოშობისას, ყველა სხვა ძველ თუ ახალ პრობლემასთან ერთად, დიდ ბრიტანეთს, უკვე მარტო მოუწევს გაუმკვლავდეს ყოველივეს;
4. ნამდვილად უპასუხისმგებლო უნდა იყოს ის ბრიტანელი, რომელიც რეალურად არ შეაფასებს იმ სიტუაციას, რაც რეფერენდუმის შედეგების შემდეგ დაფიქსირდა შოტლანდიასა და ჩრდილოეთ ირლანდიაში, სადაც მოსახლეობის უმრავლესობას წაერთვა ევროკავშირში ყოფნის უფლება;
5. რეფერენდუმის შედეგები სათანადოდ უნდა გაანალიზოს ევროკავშირის ხელმძღვანელობამ და ყველაფერი გააკეთოს არა მარტო ამ გაერთიანების მოლითურობის შესანარჩუნებლად, არამედ მის უფრო გასამრავალფეროვნებლად თუ გასაძლიერებლად და დიდი დანაკლისის როგორღაც შესავსებად. ისე, ვიღაცას თუ აღარ სურს ევროკავშირში დარჩენა, არიან ქვეყნები, რომლებიც უფრო მეტ კოლორიტს შესძენენ ამ პროგრესულ ევროგაერთიანებას და მანაც დანაკლისის შევსებაზე უნდა გააკეთოს აქცენტი და მოულოდნელად წარმოქმნილი ნეგატივის გადაფარვა პოზიტივით მოახდინოს…
ყველაფერს მომავალი გვიჩვენებს!
2016 წლის 24 ივნისი

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

საქართველოს დამოუკიდებლობა: საამაყო წარსულიდან ღირსეულ მომავლამდე


მრავალსაუკუნოვანი ისტორიის მქონე ერი რომ დამოუკიდებლობის აღდგენის 25 წლისთავს აღნიშნავს, ეს სიამაყესთან ერთად, ბევრ სხვა ტკივილსაც გვახსენებს, რამეთუ საუკუნეების განმავლობაში, ბედის უკუღმართობის გამო, ჩვენს სამშობლოს არაერთხელ დაუკარგავს თავისუფლება და დამოუკიდებლობა, შემდეგ კი ბევრი სისხლიც დაღვრილა ქვეყნის ღირსება რომ აღდგენილიყო. დღეს, კიდევ ერთხელ გვეძლევა შანსი გავიხსენოთ და შევაფასოთ ჩვენი წარსული – ტკივილსა და ტრაგედიებთან ერთად წარმატებებითა და სიხარულით აღსავსეც, როცა მარცხს ბევრად უფრო მეტი გამარჯვება მოჰყოლია, როცა დაქუცმაცებული საქართველო მძლავრ სახელმწიფოდ გაერთიანებულა, როცა ერს ურიცხვი დამპყრობლისთვის უჩვენებია თავისი თავგანწირვა, შემდეგ კი უფრო და უფრო დავაფასოთ თაობების შეუპოვარი ბრძოლით ჩამოყალიბებული, დაბრუნებული თუ შენარჩუნებული სახელმწიფოებრიობა. თუმცა დამოუკიდებლობის აღდგენის ზეიმთან ერთად ღირსეული და წარმატებული სახელმწიფოს აშენებაზე ფიქრით უნდა იყოს ერი გაერთიანებული, რომ ქვეყანა ნამდვილად იყოს თავისუფალი და დამოუკიდებელი…
ამასწინათ აღვნიშნე და კიდევ გავიმეორებ: “ნამდვილ დამოუკიდებლობას ერთიანი ერი და საღად მოაზროვნე საზოგადოება მოიპოვებს მხოლოდ, ჩვენ კი ბედად გვერგო აურაცხელი ცხოვრებისეული გაკვეთილის მიღება.
ღირსეულ დამოუკიდებლობას ვუსურვებ/ვულოცავ სრულიად საქართველოს!”
დიახ, საქართველოს ნამდვილი დამოუკიდებლობა გადის ხიდზე – საამაყო წარსულიდან ღირსეულ მომავლამდე!
დიდება საქართველოს!!!
P.S. ისე, ცალკე მინდა გავამახვილო ყურადღება შემდეგ ფაქტზე, რომ 26 მაისი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღეა (1918 წელს, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს მიერ მიღებული აქტის საფუძველზე) და ზუსტად ეს აღინიშნება დღეს!

“იარლიყების” ეპოქა


ქვეყნის დამოუკიდებლობის აღდგენის 25-წლიანი პერიოდი თამამად შეიძლება ჩავთვალოთ ე.წ. “იარლიყების” მიკერების ეპოქად, როცა ხელისუფლების წარმომადგენლები თუ მხარდამჭერები (რიგ შემთხვევაში, თავის მხრივ, ოპოზიცია და მათი მხარდამჭერებიც) თავისი ოპონენტის “გასანეიტრალებლად”, ტალახის სროლასთან ერთად, არ ერიდებოდნენ სრულიად დაუსაბუთებელ ბრალდებებსაც კი და ქვეყანა “გაივსო” წარმოსახვითი “მანჯურიის აგენტებით”, ყოველ ოპონენტში, ლამის, სახელმწიფოს მტერს ხედავდნენ, საზოგადოება დაიყო “იმისტებად” და “ამისტებად”, საკმარისი იყო გაგეკრიტიკებინა ხელისუფლება ან მისი ცალკეული ქმედება, რომ გამზადებული იყო “იარლიყი” – “კრემლის აგენტი”, “კაგებეშნიკი”, “ზვიადისტი” (როცა ზვიადი ერის მოღალატედ ჰყავდათ შერაცხული), “კორუმპირებული” (რომ შევარდნაძის ხელისუფლების მძიმე ნაკლზე გაესვათ ხაზი), “ნაციონალი” (სააკაშვილის ხელისუფლების შეცდომები თუ დანაშაულებრივი ქმედებები რომ მასაც მიწერებოდა) და კიდევ ბევრი სხვა, ამ დროს არც ოპოზიცია იყო, ხოლმე, გულხელდაკრეფილი და მასაც ჰქონდა “საავტორო უფლებები” ცალკეულ “იარლიყზე”. ჩემი აზრით, ყოველივე ამან, დიდი დაღი დაასვა დემოკრატიულ ღირებულებებს და ძალაუნებურად უშლის ხელს სახელმწიფოებრივი აზროვნების განვითარებას, ამიტომ ყველა, ერთხელ და სამუდამოდ, უნდა შეეშვას ასეთი “ბუმერანგის” წინ და უკან ქნევას, თორემ უკვე ბევრჯერ გაიტეხეს თავი იარლიყების მიმკერებლებმა…
P.S. მე, ამჟამად, არ ვარ არცერთი პოლიტიკური ორგანიზაციის წევრი, არ გამაჩნია ფავორიტი პარტია, არასოდეს შემისხამს ხოტბა რომელიმე პარტიისთვის, მით უმეტეს არ ვყოფილვარ რომელიმეს ბრმა მომხრე, თამამად მიღიარებია ამა თუ იმ პარტიის და ხელისუფლების მიერ გაკეთებული კარგი საქმეები, თვალიც არასოდეს დამიხუჭავს შეცდომებსა თუ დანაშაულებზე და ასე გაგრძელდება მომავალშიც, შესაბამისად, არაა გამორიცხული, რომ უკმაყოფილოც ბევრი მყავდეს და იარლიყებიც არ დაიშუროს ზოგზოგებმა… თუმცაღა სულაც არ მღელვებს ეს (გული რომც მატკინოს ძალიან), მე ნამდვილად ვერ დავუშვებ, რომ ჩემი პოზიცია და მოსაზრებები იყოს ყალბი!
23 მაისი, 2016 წ.

 

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

 

 

კორცხელის ტესტი


როცა საქმე დაპირისპირებასა და ძალადობამდე მიდის (თუნდაც გამიზნულ პროვოკაციას ჰქონდეს ადგილი), ასეთ დროს არაფრის მომცემია თვალის დახუჭვა პრობლემაზე, რამეთუ მსგავი ქმედება ხეირის მომტანი არ ყოფილა არცერთი ხელისუფლებისთვის. და, აქვე, მინდა გავიმეორო ჩემი მოსაზრება, რომელიც სამეგრელოში მომხდარ დაპირისპირებასთან დაკავშირებულ ერთ-ერთ დისკუსიაში დავაფიქსირე:
“პირადად მე ყოველთვის მიმაჩნდა, რომ ანალოგიურ პროცესებში და, საერთოდაც, ყოველთვის ხელისუფლებას ეკისრება უფრო მეტი პასუხისმგებლობა და სამართალდამცავი სამსახურების მეშვეობით უნდა გამოავლინოს დამნაშავე თუ პროვოკატორი, რამეთუ ვინმეს თუ ინტერესი აქვს “შეამოწმოს” სამართალდამცავების პროფესიონალიზმი და ამისათვის გამომწვევადაც მოიქცეს, ვიღაცამ, თავისი დაუფიქრებლობით, შეიძლება, დათვურ სამსახური გაუწიოს ხელისუფლებას, ზოგმაც – ბრიყვული…”. ასევე ყურადსაღებია ის გარემოებაც, რაც არაერთ დისკუსიასაში ცალკეული მოსაზრებებისა თუ პოზიციის დაფიქსირებისას გამოჩნდა, როცა მოქმედი ხელისუფლების მომხრეები აცხადებდნენ, “ყველამ იცის – ნაციონალებისგან მოსალოდნელია პროვოკაციული ქმედებებიო”, ჰოდა თუ ხელისუფლებაც ასე ფიქრობს, მაშინ უფრო მეტად არ უნდა იყოს მობილიზებული?! დროულად არ უნდა გაატაროს პრევენციული ღონისძიებები, რათა არ დაუშვას მსგავსი ექსცესები?! ხელისუფლების მომხრეებიც არ უნდა იყვნენ ამით დაინტერესებულები?! განა ძნელი იმის დაჯერება, რომ ძალადობამ აზვირთება იცის, შემდეგ კი განუკითხავად ანგრევს ყველაფერს და პირველ რიგში მოქმედი ხელისუფლების იმიჯს? ისტორიამ ხომ არაერთხელ დაამტკიცა ეს! ასევე, ახლო წარსულიდან ნურც იმას დავივიწყებთ, რომ საკუთარი მომხრისა თუ თანამოაზრის უპასუხისმგებლო ქმედება ბევრად უფრო მეტი ზიანის მომტანია ხელისუფლებისთვის, ვიდრე ოპონენტის მკაცრი და, თუნდაც, შეურიგებელი პოზიცია…
23 მაისი, 2016 წ.

 

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ოკუპაციის ექო: ფარისევლობა, ცინიზმი, ბოროტება…


ამ დღეებში, მოსკოვში მცხოვრები ერთი ქართველი დამიკავშირდა და როგორც ბლოგერს (ქართულ და რუსულენოვან ინტერნეტ სივრცეში), რომელსაც საქართველოსთან დაკავშირებული არაერთი პუბლიკაცია აქვს გამოქვეყნებული, მთხოვა დახმარება საქართველოს საინფორმაციო სტენდის მომზადებაში მართლმადიდებელი ერების მეგობრობისადმი მიძღვნილი ღონისძიებისათვის, რის ორგანიზებასაც მასთან ერთად მისი დაც ახდენდა, ხოლო ღონისძიება დაგეგმილი იყო მოსკოვის გარეუბანში. მე, ყოველთვის უდიდესი ენთუზიაზმითა და მონდომებით ვცდილობდი ჩემი სამშობლოს პოპულარიზებას ინტერნეტ სივრცეში და ახლაც მოხარული ვიქნებოდი საქართველოს პოპულარიზებაში ჩემი წვლილიც შემეტანა, თუმცა… ამჟამად არ მიცდია საქართველოს ბედკრული წარსულის შესახებ მეთქვა რაიმე თხოვნის ავტორისთვის, არც ეკლესია-მონასტრებისა თუ სასულიერო პირების განადგურების გამო გამომიხატავს აღშფოთება, ამ გულისტკივილს უბრალო მიმოწერაში სრულად ვერც გადმოვცემდი, ზემოხსენებული ღონისძიების ქართველ ორგანიზატორებს მე მხოლოდ ერთი, სრულიად ბუნებრივი კითხვა დავუსვი: “ჩვენი სამშობლოს სტენდის შექმნისას, საქართველო რომელ საზღვრებშია წარმოდგენილი, ერთიანი სახელმწიფოს ფარგლებში, აფხაზეთითა და სამაჩაბლოთი თუ ოკუპირებული ტერიტორიების გარეშე?” საოცარია, მაგრამ ორი დღე გავიდა უკვე და შეკითხვის დასმამდე ის მოსკოველი ქართველი თუ დაჟინებული თხოვნით გამოირჩეოდა და სულმოუთქმელად ელოდა ჩემს მხარდაჭერას, შეკითხვის შემდეგ ჩამიჩუმიც აღარ ისმის…
თუმცაღა, ახლა როცა ასეთი ტრაგიკული ფაქტი მოხდა ხურჩაში, როცა მთელი სისასტიკითა და დაუნდობლობით, დაუსჯელობის სინდრომით წახალისებულმა ნაძირალამ “ისარგებლა” ოკუპაციის ბოროტებით და სასიკვდილო ტყვია ესროლა საქართველოს მოქალაქეს, უიარაღო, მშვიდობიან მცხოვრებს, რა პირით უნდა მთხოვოს დახმარება ფარისევლობაში?!
აღნიშნულ ფაქტთან დაკავშირებით ერთიც უნდა ვთქვა: როცა ოკუპაციის საზღვარს გადმოლახავს არაკაცი ბოროტმოქმედი, ოკუპაციის მსახური, ჩაცხრილავს ადამიანს, შემდეგ კი მშვიდად დაბრუნდება უკან, შედეგად ეს ტყვია, ისევე როგორც საქართველოს, ცივილიზებულ სამყაროსაც მოხვდა გულში…
21 მაისი, 2016 წ.

 

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები: პოლიტიკური ფონი


საპარლამენტო არჩევნების თარიღი უკვე გამოცხადდა და 8 ოქტომბერს საქართველო თავის არჩევანს გააკეთებს, მთავარია ეს არჩევანი ნამდვილად ღირსეული იყოს. რამდენიმე თვის წინ, ფეისბუკის გვერდზე დავაფიქსირე, ბევრად უფრო ადრე კი, პირად მიმოწერაში, მაღალი თანამდებობის პირებსაც გავაცანი ჩემი მოსაზრებები იმასთან დაკავშირებით, რომ, ბევრი რამის გათვალისწინებით, სავარაუდო იყო საკმაოდ მწვავე დაპირისპირებები და ერთ დროს ჩამოყალიბებულ, თითქოსდა მტკიცე ერთობაში მოსალოდნელი იყო სერიოზული რღვევა, ერთმანეთს დაუპირისპირდებოდნენ თანაგუნდელები და დაიწყებოდა დიდი ბრძოლა საპარლამენტო ადგილების მოპოვებისათვის პოზიციების გასაძლიერებლად თუ პოლიტიკურ რუკაზე ადგილის დასამკვიდრებლად. აქვე, თუ გავითვალისწინებთ იმასაც, რომ პარლამენტში მოხვედრის სურვილი საკმაოდ ბევრ პარტიასა თუ პოლიტიკოსს, ქვეყნის ბედზე გულშემატკივარსა თუ პირად კეთილდღეობაზე მზრუნველს ექნება, წინასაარჩევნო დაპირისპირება ძალზე მძაფრი იქნება და დღევანდელი გადასახედიდან, მწარე გამოცდილებისა თუ მზარდი ურთიერთდაპირისპირებების გათვალისწინებით, იგი ზნეობის ფარგლებსაც გასცდება, სავარაუდოდ, ტალახსაც დაუნდობლად ესვრიან ერთმანეთს ოპონენტები, არც ჭორისა და ე.წ. კომპრომატების “იარაღზე” იტყვიან უარს, არც ზიზღისა თუ სიძულვილის ენაზე და “დაუკრეფავში” გადასვლასაც მისაღებს გახდიან… შემდეგ კი, ასეთი დაპირისპირების საკმაოდ დიდი ნაწილი პარლამენტის სკამებს შეავსებს და თუ იმასაც გავითვალისწინებთ, რომ ამ საპარლამენტო არჩევნებზე პრაქტიკულად გამორიცხულია ცალკე აღებული რომელიმე პარტიის გამარჯვება (მთავრობისა და საპარლამენტო ხელისუფლების ფორმირების თვალსაზრისით. პუბლიკაციის ავტორის შენიშვნა), თანაც სავსებით სავარაუდოა 5-7 პოლიტიკური პარტიის (პოლიტიკური გაერთიანების) მიერ ბარიერის გადალახვა, საჭირო იქნება საერთო ენის გამონახვა მთავრობისა თუ ხელისუფლების ფორმირებისათვის, ჰოდა თუ ქვეყნის სასიკეთოდ გვინდა ეს არჩევნები, იმ სიბრძნეს ნუ დავივიწყებთ თავშეკავებულობას, რომ გვასწავლის “ენით დაკოდილს, ცულით დაკოდილი სჯობსო”, თორემ მერე ძნელი იქნება ვაიპოლიტიკოსებმა საზოგადოებას აუხსნან თავიანთი “პრაგმატული” გადაწყვეტილება – “ნაძირალაა, მაგრამ მასთან უნდა ვიმეგობროო”…
მართალია, ხალხი ხშირად ბევრ რამეს ითმენს, მაგრამ როცა მოთმინებას დააკარგვინებენ, მერე, არც თუ იშვიათად, თავის დროზე, საკადრისად და მეტადაც კი აზღვევინა იმდროინდელ “ძლიერთა ამა ქვეყნისათა”…

5 აპრილი, 2016 წ.

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

საზოგადოების პასუხისმგებლობა ადამიანის უფლებების დასაცავად


მოსმენები, დასმენები, “ჩაშვებები”, უღირსი ხერხებით ადამიანის გამოჭერა, დაშინება და დაშანტაჟება, ე.წ. კომპრომატებით “გაძლიერებულნი” გონიერებას დაუფიქრებლად რომ მოისვრიან სანაგვეზე, აი ასეთი ქვეყანა ააშენა ერმა დამოუკიდებლობის პერიოდში, “ბოროტების იმპერიის” დროინდელს რომ არ ჩამოუვარდება და უფრო მეტიც, ტექნოლოგიური მიღწევების “ოსტატურად” გამოყენებით, ლამის, ყველამ შეითავსა კგბშნიკური მეთოდები და ტალახის სროლაშიც საოცრად დახელოვნდა… ახლა კი, გულზე მჯიღის ცემით, გინდა ევროპული ოჯახისკენ წავიღოთ ეს სიბინძურე, გინდა ე.წ. ევრაზიულ კავშირში იტრაბახოს, ზოგიერთმა, ასეთი “სიმდიდრით”… ამდენი ორპირი, გულბოროტი თუ უგულო, ამდენი ცინიკოსი და სულმდაბალი ადამიანი როცაა ქვეყანაში, უკვე რაღა მნიშვნელობა აქვს ვინ იქნება ხელისუფლებაში? თუმცა, ზუსტადაც ამიტომ გვინდა ძლიერი, სამართლიანი და მაღალი პასუხისმგებლობის დონის მქონე ხელისუფლება, რომელიც ჭეშმარიტად ხალხისუფლება იქნება და ჩვენც თავს მაქსიმალურად დაცულად ვიგრძნობთ… ეჰ, განა სულ ამ სურვილით და მოლოდინით არ ვართ, წლების განმავლობაში? თანაც, ნებისმიერ ადამიანს, როგორი პოლიტიკური გემოვნებისაც არ იყოს, რომ ჰკითხო, თუ როგორ ქვეყანად სურს იხილოს საქართველო, უახლოეს მომავალში, პრაქტიკულად ყველას ღირსეულ, ადამიანის უფლებების სრულიად დაცულ ქვეყანაში უნდა ცხოვრება, ასეთ საქართველოს ნატრულობს ყველა. ჰოდა, ძალიან მაინტერესებს ახლა – ვინ უნდა ააშენოს ასეთი ქვეყანა, ვის იმედად და ვისი დახმარებით?
პირადად მე ერთი რამ სრულად მაქვს გათავისებული, რომ საკუთარ უფლებებთან ერთად ვალდებულებებიც გამაჩნია ქვეყნისა და საზოგადოების წინაშე და მართალია არ ვარ უცოდველი და ცხოვრებაში შეცდომებიც დამიშვია, ხოლმე, სხვისი გაჭირვება არასოდეს გამხარებია, არც ტალახი მისვრია ვინმესთვის და ბევრის მსგავსად, მეც, გულით მდომებია გასაჭირში მყოფთათვის მხარში ამოდგომა… ჰოდა, მიუხედავად ყოველივე ზემოხსენებული გულსატკენი ფაქტებისა, მაინც, რატომღაც მჯერა, რომ საქართველოში მრავლადაა მაღალი პასუხისმგებლობის გრძნობის მქონე ადამიანები, ჩემზე უფრო მეტადაც კი, ამას ნამდვილად იმსახურებს ჩვენი მრავალტანჯული ერი, ჩვენი სამშობლო, უკეთეს მომავალსაც ვიმსახურებთ ჩვენ და ყველამ ერთად უნდა შევძლოთ ეს!!!

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

 

P.S. ადამიანის უფლებების დაცვასთან თუ პირადი ცხოვრების ხელშეუხებლობასთან დაკავშირებით ბევრჯერ თქმულა და სხვადასხვა ხელისუფლებების პირობებში ბევრჯერ დადებულა პირობა, რომ ქვეყანაში დაცული იქნებოდა ცივილიზებული სამყაროს ეს ფუნდამენტური ღირებულებები, თუმცაღა ისევ და ისევ, დრო და დრო, თავს შეგვახსენებს, ხოლმე, უღირსობის მავნე სენი, როცა ვიღაც ნაძირალები ფეხქვეშაც კი თელავენ საკუთარ ადამიანობას, რომ როგორმე სხვას ავნონ…

გუშინ ტალახი ესროლეს არა კონკრეტულ პიროვნებას, არამედ სრულიად საქართველოს. დიახ, გუშინ კიდევ ერთხელ შეაფურთხეს ადამიანურობას და ერს ისევ მოუწია სარკეში ჩახედვა, საკუთარი სირცხვილი რომ დაენახა…

დღეს კი ყოველივე ამაზე პასუხი უნდა აგოს უკვე საზოგადოებამ, ხელისუფლებასთან ერთად, დღევანდელ და წინა ხელისუფლებებთან ერთად, რამეთუ, თითქოსდა, ერთი ადამიანისადმი ნასროლი ტალახი სრულიად საქართველოს მოხვდა!

და აქვე, ძალზედ მნიშვნელოვნად მიმაჩნია ქვეყნის პრემიერ-მინისტრის საგანგებო განცხადება:

“ორი თვის წინ პირობა მივეცი ჩვენს მოქალაქეებს, რომ ჩემი ყველა ნაბიჯი, ყველა განცხადება, ყველა საქმე მოემსახურებოდა ჩვენს ქვეყანას და პირველ რიგში, ადამიანს. თითოეული ადამიანის დაცვა სახელმწიფოს ღირსების საქმეა! ის, რაც დღეს მოხდა, არის არა ერთი ადამიანის, არამედ მთელი საზოგადოების დაშანტაჟებისა და დათრგუნვის მცდელობა. ეს არის დარტყმა სახელმწიფოზე, და ჩვენი პასუხი ამ დარტყმაზე იქნება უმკაცრესი! ბოლომდე ვიბრძოლებ, რომ მსგავსი დანაშაული ადამიანის წინააღმდეგ აღარასოდეს მოხდეს!

ვისი გადაღებული და გავრცელებულიც არ უნდა იყოს ეს ჩანაწერი, გეუბნებით, პირობას გაძლევთ, უმკაცრესად აგებთ პასუხს კანონის წინაშე. ეს იქნება სამაგალითო პასუხი, რომ მსგავსი სიბინძურე თავში აღარავის მოუვიდეს. სამაგალითოდ დაისჯება ყველა, ვინც საკუთარი ამაზრზენი მოქმედებებით საზოგადოების განვითარებას აფერხებს…

მე დავალება მივეცი შესაბამის უწყებებს – პროკურატურას, სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურს, შინაგან საქმეთა სამინისტროს, უსწრაფესად გამოიძიონ ეს საქმე. ეს არის საგამოძიებო უწყებების გამოცდა, რომელიც მათ უნდა ჩააბარონ. ჩვენ მზად ვართ, გამოძიების პროცესში ჩავრთოთ ნებისმიერი ორგანიზაცია, ჯგუფი, ვისაც ამ საქმეში დახმარების გაწევა შეუძლია. სიტყვას გაძლევთ, ყველაფერს გავაკეთებ, რომ ჩვენი ცხოვრებიდან ეს საშინელი ჩანაწერები ერთხელ და სამუდამოდ გაქრეს.”
საქართველოს პრემიერ-მინისტრი, გიორგი კვირიკაშვილი
11.03.2016 წ.

 

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ადამიანური ურთიერთობების ანატომია


შესაძლოა, ეს ჩემი პირადი აზრი იყოს, მხოლოდ ან კიდევ ბევრის მოსაზრების გახმოვანება გამომივიდეს ადამიანურ ურთიერთობებთან მიმართებაში და ალბათ რაღაც-რაღაცეების გამეორებაც მომიხდეს, თუმცა ფაქტია, რომ საკმოდ ხშირად ხდება (რაოდენ სამწუხაროც არ იყოს ეს და რაც ძალზედ საგრძნობია ბოლო 5-10 წელია), როცა პიროვნული ურთიერთობები ერთგვარ ჩარჩოებში ექცევა რიგი პოლიტიკური პროცესების, მედროვეობის ელფერგადაკრული უცნაური “პრაგმატული” ინტერესისა თუ “ახლა ჩვენი დროა”-ს ტალღაზე მომართული ქედმაღლობის გამო. ყოველივე ამას ემატება, საზოგადოებაში, ჩვენს რეალობაში, იდეალურად ადაპტირებული მავანთა ყოფა: ერთის მხრივ ესენი არიან ზოგიერთი “თბილ” სავარძელში მოკალათებულნი, საკუთარი თავი “სხვებზე მაღლა მდგომად”, რომ მიაჩნიათ და ცხვირიც შესაბამისად აქვთ აწეული, მეორეს მხრივ კი ისინი, ვინც “თავის გადასარჩენად”, იმ “ცხვირაწეულთა” მაამებლად თუ სიტუაციის თავის სასარგებლოდ გამოყენების მიზნით წაბორძიკებულს წიხლს დაუფიქრებლად რომ მიაყოლებენ, ისინი, ვისაც მედროვე-ორპირობა ისე აქვთ სისხლში გამჯდარი, რომ ხელები მუდამ ტალახისკენ, თვალები კი მსხვერპლისკენ გაურბით, ისინი ვისაც სხვის მიმართ შურმა თვლები დაუბრმავა, სხვისმა შეცდომებმა კი საკუთარი ცოდვა-დანაშაულები გადაავიწყა…
არადა, ცხოვრებაში ბევრი რამ, თანაც საკმაოდ ხშირად და მოულოდნელადაც კი იცვლება, ამასთან, არც თუ იშვიათად – საპირისპიროდ, ჰოდა ყოველივე ზემოაღნიშნულის, ცხოვრებისეულ გაკვეთილად და ჭკუისსასწავლებლად გამოყენება, ადრე თუ გვიან, ყველას მოუწევს, მანამდე კი კიდევ და კიდევ გავიაზროთ ის, თუ რა დიდი მნიშვნელობა აქვს ჩვენთვის ღირებულ, სანდო და საიმედო ურთიერთობებებს, ნამდვილ გულწრფელ ურთიერთობებს და როგორ უნდა გავუფრთხილდეთ ასეთ განძს!
26 თებერვალი, 2016 წ.
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

“სიძულვილის ენა” დისკუსიაში


ორ კვირაზე ცოტა მეტი ხანი გავიდა მას შემდეგ რაც აღვნიშნე – “ბეცი უნდა იყოს ადამიანი, რომ ვერ შენიშნოს ის, თუ რაოდენ არასასურველად მატულობს დაძაბულობა ქვეყანაში და როგორ ხდება ამის გამიზნულად თუ უნებლიე ხელშეწყობა სხვადასხვა მხრიდან”… მას შემდეგ პროცესები უფრო თუ არ გამწვავდა, ყოველ შემთხვევაში, არც დამშვიდებულა და თუკი რეალურ გარემოში, ჩვენს ყოველდღიურობაში, მთლად გამოკვეთილად არ ჩანს ეს, ვირტუალურ სივრცეში, ინტერნეტში, სოციალურ ქსელებში უკვე სახეზე გვაქვს უკომპრომისო და დაუნდობელი, ხშირ შემთხვევაში, ზღვარსგადაცილებული დაპირისპირებები – ზიზღისა და სიძულვილის გამოხატვა ამა თუ იმ პიროვნებასთან თუ ერთმანეთთან მიმართებაში არა მარტო პოლიტიკური გემოვნებისა თუ მრწამსის გამო, არამედ მხოლოდ და მხოლოდ განსხვავებული პოზიციებისა თუ მოსაზრებების გამოც, თუნდაც მათი ავტორები არც კი გამოხატავდნენ კონკრეტულ პოლიტიკურ ინტერესს. ასეთი აგრესიულობა, ასეთი უხამსობა და ბილწსიტყვაობა, რაც ასე უხვად, ნიაღვარივით მოედინება სოციალურ ქსელებში დისკუსიების დროს, ნამდვილად არ “დაილექება” და დაკონსერვდება ვირტუალურ სივრცეშივე, რამეთუ იქ ურთიერთობა რაღაც აბსტრაქტულ ვირტუალურ სახელთან (“ნიკთან”) კი არ ხდება, არამედ კონკრეტულ ადამიანთან – უცნობთან თუ ნაცნობთან, ახლობელთან თუ უცხოსთან, რომელთაც ძირითადად იგივე აზრები და პოზიციები, ინტერესი და გემოვნება აქვთ რეალურ სივრცეშიც…
ჩემ თანამემამულეებს ნამდვილად არ სჭირდებათ იმის შეხსენება, თუ ტერიტორიულად რაოდენ პატარა ქვეყანაა ჩვენი სამშობლო (ყველასთვის ასეთი ძვირფასი და საამაყო რომაა) და რა ადვილად შეიძლება ახლობელი ადამიანების აღმოჩენაც ე.წ. “მტრულ ბანაკში”, ჰოდა რა გვინდა ახლა, გაღიზიანებული, აგრესიულად განწყობილი, უკომპრომისო, სასტიკი და დაუნდობელი ადამიანების მომრავლება, მით უფრო ჩვენს ახლობლებში ან, თუნდაც, ოპონენტებში?! მერე? მერე, ესოდენ მომატებული აგრესია, ვითომ, სადღაც შორს გადაიკარგება?! არა და არა!!! ყოველივე ეს, უნებლიედ თუ გამიზნულად ან კიდევ პროცესებისადმი გულგრილი დამოკიდებულების გამო ისევ ჩვენს სიახლოვეს დაიბუდებს და მერე შეიძლება ისე უკონტროლოდ აზვირთდეს და აბობოქრდეს, რომ ყველაფერი ერთად წალეკოს ჩვენსავე მომხრეებსა და მოწინააღმდეგეებთან, თანამოაზრეებთან თუ ოპონენტებთან ერთად, რამეთუ ცხოვრებაში ბევრი რამ იცვლება, რადიკალურადაც კი და დღეს, ერთ საკითხში თანამოაზრე, ხვალ ოპონენტი აღმოჩნდეს სხვა საკითხთან მიმართებაში, ხოლო ადამიანში დაბუდებული ზიზღი, სისასტიკე, აგრესია ისევ ძველებური “წარმატებით” გააგრძელებს “თავის გზას”…
მრავალ გარემოებათა გამო, წლების განმავლობაში თუ დღეს ჩადენილი რიგი შეცდომებისა და დანაშაულების გამო, ბუნებრივია, ადამიანი გაღიზიანებული იყოს, ისიც ბუნებრივია, რომ რაც უფრო დიდია უსამართლობის განცდა (იგი არ შემოისაზღვრება კონკრეტული წლებით და სხვადასხვა დოზით, ამა თუ იმ ქმედების შესაბამისად, მუდამ ჩვენს გვერდითაა), მით მეტად მატულობს ემოცია, რა დროსაც (მით უფრო ვინმეს მხრიდან დაუფიქრებელი და წინდაუხედავი ქმედებების გამო) არაა გამორიცხული ახალი შეცდომები, შემდეგ კი, ჯაჭვური რეაქციით მიღებული მოჯადოებული წრის გარღვევა, არც ისე ადვილია…
დიახ, უსამართლობის განცდა თრგუნავს ადამიანს და ლოგიკურად იწვევს პროტესტის გრძნობას (ყოველთვის – წარსულშიც, დღესაც და მომავალშიც ასე იქნება), შესაბამისად აუცილებელია, რომ “სამართალმა პური ჭამოს”, შეცდომა გამოსწორდეს, დამნაშავე დაისაჯოს და ყველას ვალდებულებაა (მით უფრო ხელისუფლების!) უზრუნველყოს სამართლიანობის განცდა საზოგადოებაში, ხოლო იმის დადგენა, თუ არეულობა, დაძაბულობა, აგრესიისა და ყველა იმ უმსგავსობის მატება, რაც ზემოთ აღვნიშნე, ვის ინტერესშიც შედის, მრავალსაუკუნოვანი ისტორიისა და უდიდესი გამოცდილების მქონე ბრძენ ერს ნამდვილად არ უნდა გაუჭირდეს…
მე (ისევე, როგორც ბევრი ჩემი თანამემამულე) ნამდვილად ვერ ვიქნები გულგრილი ქვეყანაში მიმდინარე პროცესებთან მიმართებაში, კონკრეტული მოსაზრებებიც ამის გამო დავაფიქსირე, თუმცა ყოველივე ეს, ახლა, ასე ვთქვათ, ერთი ამოსუნთქვით დავწერე და არაა გამორიცხული ზოგი რამ ისე ვერ ჩამოვაყალიბე, როგორც საჭიროა და რიგ მოსაზრებებში კატეგორიულიც კი ვიყავი, ან კიდევ რაღაც-რაღაცეები მთლად ვერ დავაკონკრეტე, თუმცაღა მაინც მჯერა, რომ დღეს ნათქვამით, ბევრის პოზიცია გავახმოვანე – მე სათქმელი ასე ჩამოვაყალიბე, სხვა უკეთ იტყვის, ყველამ ერთად კი ღირსეული ქვეყანა უნდა ავაშენოთ, არა მხოლოდ ჩვენთვის, უფრო ჩვენი შთამომავლობისთვის!!!
2015 წლის 10 ნოემბერი
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

მოსაზრებები ცვლილებებთან დაკავშირებით


ამ ქვეყნად ყველაფერი დროებითია, განსხვავება მხოლოდ დროის ხანგრძლივობაშია: დროებითია ნებისმიერი სახის ურთიეთობა, შესაძლო ხშირად ცვალებადი “პოლარობით”, დროებითია პოლიტიკური პროცესები, რამეთუ არაერთი აღზევებული იმპერია გამქრალა ისტორიის რუკიდან, ზოგიერთი დამარცხებული ქვეყანა კი, მომდევნო წლებში, გლობალური პოლიტიკის წარმართველადაც მოგვევლინა, აღარაფერს ვამბობ პოლიტიკური პარტია-მოძრაობების აღზევებასა თუ დაცემაზე და მით უფრო დროებითია ნებისმიერი კარიერული წარმატება, რის მაგალითად ჩვენი ქვეყნის უახლოესი წარსულის გამოცდილებაც გვეყოფა.
დიახ, ყველაფერი დროებითია, ამიტომ ადამიანი მიმდინარე პროცესებზე “მორგებაზე” უფრო მეტად უნდა ფიქრობდეს თავის როლსა და ადგილზე, ცვლილებების შემდეგ. აქვე ერთი რამ მინდა აღვნიშნო, რომ ორპირობა, მედროვეობა, ინტრიგნობა, მლიქვნელობა, უმადურობა და სხვა მსგავსი უღირსობები ცალსახად შეიძლება ჩაითვალოს მიმდინარე პროცესებზე ერთგვარ “პრაგმატულ მორგებად”, რის შედეგადაც ერთნი მოკლევადიან თვითგადარჩენის ინსტიქტს მოერგებიან, მეორენი – რაღაც გრძელვადიანს, რასაც
არ დავაკონკრეტებ, კორექტულობიდან გამომდინარე… მიხვედრა კი ბევრს არ უნდა გაუჭირდეს და თუნდაც კონკრეტულ ადრესატამდე ვერ მიაღწიოს ჩემმა ამ მოსაზრებამ, დრო მაინც თავის ადგილას მიიტანს მისატანს…
ეჰ, სულ “დეჟა ვიუ” შეგრძნება რატომ მაქვს წლების განმავლობაში?!

24 დეკემბერი, 2015 წ.
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

 

საახალწლო-სადღესასწაულო სიტუაციამ უკვე დატოვა თავისი პიკი და ცხოვრება თანდათან უბრუნდება ბუნებრივ, ყოველდღიური რუტინით გაჯერებულ მდგომარეობას. ყველას თავისი საზრუნავი აქვს, უზრუნველი ცხოვრების ილუზიაში მყოფთაც კი… ყველას თავის სათქმელი დაუგროვდა, ზოგი იტყვის მას, ზოგიც გულში ჩაიკლავს, ერთნი მომავალზე იფიქრებენ, მეორენი წარსულზე ჩაფიქრდებიან, როგორც იტყვიან – ასეც იქნება და ისეცო… მეც ბევრი სათქმელი დამიგროვდა და ასე, თანდათან, შემოგაპარებთ ფეისბუკის გვერდებსა თუ Edi Line Blog-ში.
ისე კი, იმდენად დინამიურად იცვლება სიტუაცია (ცვლილებების ტემპი უფრო და უფრო მოიმატებს) საზოგადოებრივ ცხოვრებასა თუ პოლიტიკურ პროცესებში, რომ პროგნოზების გაკეთება საკმაოდ უმადური საქმე ხდება, თუმცა როცა გადავათვალიერე თვეების წინანდელი ჩემი ცალკეული მიმოწერები თუ სოციალურ ქსელებში დაფიქსირებული მოსაზრებები, დავრწმუნდი რომ ბევრი რამის გამოცნობა არც თუ ისე ძნელია…
ჰოდა, როგორც აღვნიშნე, ბევრი რამ მაქვს სათქმელი, ბევრი რამ გასახსენებელი და გასაანალიზებელიც, მით უფრო, რომ სერიოზული ცვლილებებია მოსალოდნელი ქვეყანაში, შესაბამისად, როგორც ამასწინათ აღვნიშნე, “ყველაფერი დროებითია, ამიტომ ადამიანი მიმდინარე პროცესებზე “მორგებაზე” უფრო მეტად უნდა ფიქრობდეს თავის როლსა და ადგილზე, ცვლილებების შემდეგ”. ასე რომ, პირადად მე, დროდადრო, ღიად დავაფიქსირებ საკუთარ მოსაზრებებს პოლიტიკურ პროცესებთან მიმართებაშიც და ნამდვილად არ ვაპირებ შეცდომა-პრობლემებზე თვალების დახუჭვითა თუ პირში წყლის ჩაგუბებით დათვური სამსახური გავუწიო ხელისუფლებას, არც ოპოზიციის შეცდომებზე წავუყრუებ და შიგა და შიგ “გულზე მჯიღის ცემით” მიღებულ სიამაყესაც გადავასხამ წყალს მწარე სიმართლის დარი ფაქტების თქვენთვის გაზიარებით…
დღეს კი ერთი რამ შემიძლია დარწმუნებით ვთქვა (საკმაო პერიოდის განმავლობაში ცალკეულ პროცესებზე დაკვირვებისა თუ ანალიზიდან გამომდინარე), რომ უახლოეს მომავალში დაიწყება დაუნდობელი ბრძოლა პოლიტიკურ ორბიტაზე გავლენის სფეროების მოსაპოვებლად, რა დროსაც პრაქტიკულად გარდაუვალია ის, რომ ერთმანეთს სხვადასხვა პოლიტიკური ორგანიზაციების დღევანდელი თანამოაზრე-თანაგუნდელებიც კი დაუპირისპირდნენ.
მჯერა, ბევრი თანამოაზრე მყავს იმ საკითხში, რომ გვინდა ერთიან, თავისუფალ, ძლიერ, გაბრწყინებულ საქართველოში ვიცხოვროთ, ამიტომ საზოგადოების თითოეული წევრის ვალია უდიდესი პასუხისმგებლობის გრძნობით გაიაზროს ის, რომ ჩვენი მომავალი ჩვენსავე ხელთაა!
8 იანვარი 2016 წ.
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

 

როგორც ადრე აღვნიშნავდი, ბევრი რამ შეიცვლება საქართველოში, უახლოეს მომავალში, არადა, კონკრეტულ მიზეზთა გამო, ცვლილებები აქამდეც უნდა მომხდარიყო რიგ მიმართულებებსა თუ საკადრო სფეროში, თუმცა სჯობს გვიან, ოღონდ, სანამ ურემი გადატრიალ-გადმოტრიალებულა…
აქვე მინდა გულისტკივილით გავიხსენო და გაკვირვება გამოვხატო იმის გამო, რომ ამა თუ იმ უწყებისთვის ჩემი მხრიდან შეთავაზებული მხარდაჭერა, წინადადებები თუ კონკრეტული მოსაზრებები როგორ იყო ხან იგნორირებული, ხან ცინიკური პასუხით თავიდან მოცილებული, ხან კიდევ დილეტანტურად რეალიზებული. თუმცა, სადაც სრულფასოვნად იქნა გამოყენებული ჩემი ცოდნა-გამოცდილება, იქ შესაბამის წარმატებებზეც დეტალურადაა შესაძლებელი საუბარი.
ჰოდა, ამით იმის თქმა მინდა, რომ, წლების განმავლობაში, გაუგებარ მიზეზთა გამო, რიგი წინდაუხედავი თუ დაუფიქრებელი გადაწყვეტილებების შედეგად, არაერთი პროფესიონალისა თუ გამოცდილი კადრის შესაძლებლობა არ იქნა სათანადოდ გამოყენებული, შესაბამისად დღის სინათლე ვერ იხილა ბევრმა ისეთმა მოსალოდნელმა წარმატებამ, რომელთაც უდაოდ პოზიტიური როლი შეეძლო შეესრულებინა ამა თუ იმ უწყებისა თუ, მთლიანად, ხელისუფლების ავტორიტეტის ამაღლებაში…
დიახ, ქვეყანაში ცვლილებების დროა…
12 იანვარი 2016 წ.
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

 

რიგ უწყებებში, ქართულ პოლიტიკასა თუ, მთლიანად, საზოგადოებაში წლების განმავლებაში განხორციელებულმა არაერთმა გაუაზრებელმა ქმედებამ, ინტრიგებზე, ჭორებსა თუ პროვოკაციებზე დაფუძნებულმა ცალკეულმა “ბრძნულმა” გადაწყვეტილებებმა სერიოზული დაღი დაასვა როგორც პასუხისმგებლობის გრძნობას, ასევე ღირებულ ადამიანურ ურთიერთობებსაც, რაც უკვე უზარმაზარ ტვირთად აწევს ერისა და ქვეყნის ღირსებას…
ამასწინათ, ჩემი მოსაზრებები გამოვთქვი ჩვენს რეალობაში არსებულ მზარდ თუ მოსალოდნელ მძაფრ დაპირისპირებებთან დაკავშირებით და ასევე აღვნიშნე, რომ ქვეყანაში საჭირო ცვლილებების დროა, რასაც საგრძნობლად უნდა შეესუსტებინა დაძაბულობისა თუ დაპირისპირების მუხტი, თუმცა სასურველი ცვლილებები, მხოლოდ, რაღაცნაირი, “კოჭლი კუს” ეფექტით თუ ხდება, რაც მომავალში, ცაიტნოტურ სიტუაციაში ყოფნისას, ნამდვილად გამოიწვევს არასასურველი შეცდომების დაშვებას ზედა თუ ქვედა ეშელონებში, შემდეგ კი გვიანი იქნება თითზე კბენანი თუ გადაბრუნებული ურმის იქით ჰორიზონტის ცქერა…
ისე, შესაძლოა, ამჟამადაც ზედმეტად მაშფოთებს ბევრი რამ, თუმცა ვინც (განსაკუთრებით, წინა ხელისუფლებები) სათანადოდ და დროულად ვერ შეაფასა ესა თუ ის რისკები, შემდეგ რაც მოხდა, უკვე ნათლად დაანახა, რომ თვითდამშვიდების პოზის გამო მიღებულ შედეგს სირაქლემის პოზით ვეღარ უშველიდა…
ჰოდა, ბევრ რამეს გულწრფელად განვიცდი ახლა, ბევრი რამ მაწუხებს, თუმცა ბუნებით ოპტიმისტი ვარ და მჯერა უკეთესი მომავლის, იმედი მაქვს და მჯერა მრავალსაუკუნოვანი მდიდარი გამოცდილების მქონე ერის სიბრძნის!
22 თებერვალი, 2016 წ.
© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

 

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

#‎NBAVOTE‬ zaza pachulia: უფრო მეტი, ვიდრე მხარდაჭერა


მახარებს თანამემამულეთა ასეთი მხარდაჭერა ზაზა ფაჩულიასადმი. მართლაც და, რა დიდი ძალა აქვს ქართულ სიამაყეს (ამ სიტყვის მხოლოდ წმინდა და ნათელი გაგებით), როცა უზომოდ გვახარებს ქართველის წარმატება უცხო ქვეყანაში. დიახ, გულწრფელად გვიხარია მათი ყოველი წარმატება, რომლებიც ლამის ბევრ წარუმატებლობას გვავიწყებს ჩვენს ქვეყანაში…
მართალია, ამასწინათ, კონკრეტული ლინკის საშუალებითაც მივეცი ხმა ჩვენს საამაყო კალათბურთელს, თუმცა საერთო სურვილის უფრო გასაძლიერებლად ე.წ. ტექსტური (მენტორული) ფორმატითაც დავაფიქსირებ პირად ინტერესს:
‪#‎NBAVOTE‬ zaza pachulia!

ამასთან, ცალკე მინდა აღვნიშნო ის, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ჩემთვის არანაკლებ მნიშვნელოვანია ერის ასეთი გაერთიანება, მით უფრო, იმის გათვალისწინებით, რომ ასეთი მცირერიცხოვანი ერის მხარდაჭერა, შესაძლოა, საკმარისი არ აღმოჩნდეს სასურველი შედეგის მისაღებად, რაც კარგად ესმით ჩემს თანამემამულეებს, თუმცა, მის მხარდასაჭერად, ჩვენი ასეთი მონდომება და ერთ მუშტად შეკვრა, ვფიქრობ, უკვე არის ზაზას გამარჯვება…
აქვე ისიც მინდა ვთქვა, უფრო მთელი გულით ვისურვო, რომ ოდესმე ის დროც დამდგარიყოს, როცა ჩვენი ქვეყნის სპორტულ (და არა მარტო) გუნდებში მოხვედრას ინატრებენ უცხო ქვეყნის მოქალაქეები და ნუ ვიქნებით ამ მხრივ უიმედოდ პესიმისტები, რამეთუ სპორტი (ბევრ სხვა მიმართულებასთან ერთად) ისეთი რამაა, რაც ნამდვილად არაა დამოკიდებული ამა თუ იმ ქვეყნის ტერიტორიულ ზომასა თუ მოსახლეობის რაოდენობაზე, ამ მხრივ, მთავარი რაცაა, ესეც ძალიან კარგად ვიცით ყველამ…
ჩვენს ერთიანობასა და მიზანდასახულობას გაუმარჯოს!

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ადამიანური ურთიერთობები გასაჭირში შეიცნობა


ახლახან რობერტ სტურუას მოსაზრებები წავიკითხე, სხვადასხვა თემასთან მიმართებაში და მართალია, რიგ საკითხებში (წლების განმავლობაში), მის პოზიცია-მოსაზრებებთან მიმართებაში კრიტიკული დამოკიდებულება მქონდა, მაინც მინდა აღვნიშნო, რომ გარკვეულ საკითხებში მასაც (როგორც ჩემს არაერთ ოპონენტს) აქვს საკმაოდ მნიშვნელოვანი, ანგარიშგასაწევი და მისაღები მოსაზრება. მაგრამ, ამჯერად, ყურადღება მინდა გავამახვილო მის ერთ გულისტკივილიან ნათქვამზე – “გასაჭირში მყოფს, არც ერთმა კოლეგამ არ დამირეკა”-ო. მართლაც და რას დაამსგავსებს, ხოლმე, ხალხს “სეთურ-ხელისუფლებები”, რომელთაც თანამოძმის, ახლობლის ან, თუნდაც, მხოლოდ უბრალო ნაცნობის გასაჭირი ყოფნა “ღობის ჩხირის” ასოციაციას აღუძრავს?! თუმცა, საკითხავია, რამდენად სწორადაა შერჩეული, მსგავს შემთხვევებში, “განტევების ვაცი”? დათა თუთაშხიაც კი მიმართავს ხალხს “რა გიყოთ და რას დაგამსგავსათ მამაძაღლმა აბელა სეთურმა და მოსასპობმა თაბაგარმა”-ო, მაგრამ ადამიანური ღირსება თვით ამ ადამიანის კუთვნილება არაა? ის ან გააჩნია ან არა… მას, განა, რომელიმე ხელისუფალი (ხელმძღვანელი, მმართველი თუ ბატონი) იძლევა ან ართმევს?! სამწუხაროდ, ბევრის მსგავსად, მეც მახსენდება მავანთა გულბოროტობა, ორპირობა თუ უმადურობა, ზოგის ნასროლი ტალახი, ზოგისაც – “ამაყი” მდუმარება, მახსენდება ისიც, ვითომ ჩემი მეგობარი, ვითომ ახლობელი თუ “მადლიერი” ადამიანები როგორ დაუფიქრებლად გადაეშვნენ თვითგადარჩენის “ინსტიქტ-მორევსა” თუ პატრონთა მაამებლობის ჭაობში, სადაც დღემდე “ნებივრობს” ზოგი…
ეჰ, რას ვიზამთ, ესაა ჩვენი სინამდვილე – ადამიანურობისთვის ღმერთმა, ადამის მოდგმას, სახე უბოძა, მან კი ნიღაბი გამოიძერწა…
ცხოვრება კი გრძელდება – ცუდს კარგიც მოჰყვება, აუცილებლად. მე მადლიერი ვარ ცხოვრებისეული გამოცდილების, თუნდაც მწარე იყოს იგი, სხვა დაფიქრდეს, მაინც, რაღაც-რაღაცეებზე…

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ფეისბუკის გვერდებზე: პოზიცია და მოსაზრებები ფრაზებში…


ამ პუბლიკაციაში ფეისბუკის გვერდებზე განთავსებული თემებიდან, ცალკეულ ფრაზებად, გადმოვიტანე ჩემი მოსაზრებები და შეხედულებები ამა თუ იმ საკითხთან მიმართებაში, რომლებიც წლების განმავლობაში დამიფიქსირებია საკუთარი თუ სხვათა ქმედებების, გადაწყვეტილებების ან დაშვებული შეცდომების შეფასებისას და იმ დროისათვის, ბევრი რამ, ისედაც კარგად იყო ყველასათვის ცნობილი, თუმცა… საერთოდ კი, საზოგადოებასთან ერთად დრო ახდენს თითოეული ჩვენთაგანის ნაკვალევის შეფასებას, ტყუილ-მართალიც მაშინ გაირკვევა და “სამართალიც პურს შეჭამს”, მანამდე კი ჩვენს გულებში ჩავიხედოთ, სადაც საკუთარ ცოდვებსაც მრავლად დავინახავთ, მხოლოდ სხვაგან რომ არ ვეძებდეთ და მერე კი, იქნებ, ზოგმა სხვისი კარგი დაინახოს, არც სიკეთე დაივიწყონ, ზურგის შექცევა გადაიფიქრონ და სხვებისთვის დასახმარებლად ხელის გაწვდენაც არ დაენანოთ…

ახლა კი გთავაზობთ ფრაზებს 2011-14 წლებში დაფიქსირებული ჩემი ცალკეული პუბლიკაციებიდან:

ამჯერად ეს მინდოდა თქვენთვის მეთქვა და ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი ამ მოსაზრებებით ისევ შეგეხმიანეთ მე
edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ხალხის უფლება


… ისევ გამახსენდა ბევრჯერ ნაფიქრი, რაც ადრეც არაერთხელ მითქვამს, კიდეც და დღესაც მინდა გავიმეორო, რომ რატომღაც მეუხამუშება სიტყვა “ხელისუფლება” და მის ნაცვლად ვფიქრობ ტერმინი “ხალხისუფლება” უნდა იქნას გამოყენებული, რამეთუ მმართველი ძალის კონკრეტული ქმედებები და გადაწყვეტილებები, ზუსტადაც რომ, ხალხის ინტერესების შესაბამისი უნდა იყოს და ცვლილებები, რეფორმები, პროგრესული გადაწყვეტილებები თუ ბევრი სხვა რამ, მოსახლეობას, ხალხის ინტერესებს უნდა ეთანადებოდეს. დიახ, ხალხის უფლებაა სურდეს და მოითხოვოს უკეთესი მომავალი, ჩვენ ყველამ კი თავი არ უნდა დავზოგოთ ამისთვის!
მე ყოველთვის მაღალი პასუხისმგებლობით ვეკიდებოდი ჩემზე დაკისრებულ მოვალეობებს, ხოლო როცა ეს მოვალეობები ხალხთან არის დაკავშირებული და თანაც, ვარ იმ გუნდთან ერთად, ვისაც მოსახლეობის გაჭირვება გულთან ახლოს მიაქვს, შრომობს უდიდესი პასუხისმგებლობით, თავდაუზოგავად, პასუხისმგებლობა მეც მრავალჯერად მიძლიერდება!
და, ამ დროს, იმაზე ვფიქრობ და გულით მსურს, რომ ბევრი, ძალიან ბევრი იყოს ჩვენს ქვეყანაში ჩემზე მეტად პასუხისმგებლობით აღსავსე, რამეთუ ეს კიდევ უფრო მეტ მოტივაციას მომცემს, უფრო მეტად გამაძლიერებს, ჩემთან ერთად გააძლიერებს ჩემს თანამემამულეებსაც და ჩვენს მრავალტანჯულ სამშობლოსაც!!!

2015 წლის 22 მარტი

 

საკმაოდ ხშირად გვაქვს შეხვედრები რეგიონის მცხოვრებლებთან და იცით რას მივაქციე ყურადღება? ხალხი დანატრებულია თბილ მოპყრობას და უკვირთ, ხოლმე, როცა ღიმილით და პატივისცემით ვეგებებით, როცა გულთან ახლოს მიგვაქვს მათი პრობლემები და მართალია ხანდახან ვერ ხერხდება პრობლემების უცებ გადაწყვეტა, მაგრამ როცა დამშვიდობებისას მათ იმედით აღსავსე სახეებს ვუყურებთ, როცა აშკარად ჩანს, რომ ჩვენი იმედი აქვს და გულდამშვიდებული ბრუნდებიან სახლში, პასუხისმგებლობა გვიასკეცდება, შემდეგ კი მთელი შემართებით ვცდილობთ პრობლემების მოწესრიგებას. ღამეებიც ხშირად გვითენებია და ძილიც არ გვეკარება, როცა ვხედავთ, თუ რამდენს სჭირდება ჩვენი დახმარება და მხარში ამოდგომა.
მსიამოვნებს ასეთი მაღალი პასუხისმგებლობით აღსავსე გუნდთან ერთად შრომა და თავს არ დავზოგავთ სხვების დასახმარებლად, იმიტომ, რომ ჩვენ ხალხისუფლება ვართ!
2015 წლის 5 მაისი

 

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსები

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

ჩემი ნაკვალევი ფეისბუკის გვერდებზე – 3


აბსოლიტური ჭეშმარიტებაა, რომ ადამიანთა ნამდვილ სახეებს გაჭირვების ჟამს ვხედავთ, ხოლმე. ამ დროს ვხედავთ იმასაც, თუ ვინ არ გამოგვიწოდა დახმარების ხელი, ვინ ზურგი შეგვაქცია თუ დაგვივიწყა, ხოლო ზოგმა უმადურმა, მედროვემ, ორპირმა თუ სხვა ტიპის სულმდაბალმა ნაძირალამ გვიმტრო და არ მოერიდა ტალახის სროლასაც კი…
რაც თავი მახსოვს, ყოველთვის იმ პრინციპით მიცხოვრია, რომ მეკეთებინა ის, რაც სხვებსაც სჭირდებოდათ და გამოადგებოდათ, შეძლებისდაგვარად, დახმარების ხელი გამეწოდა მათთვის ვისაც უჭირდათ, მხარში ამოვდგომოდი და გამეზიარებინა მათი წუხილი, თუმცაღა, ძალიან მტკივა გული, როცა მახსენდება, თუ როგორ შეძლებია თურმე ზოგიერთს ყველაფერი კარგის დავიწყება, როგორ ადვილად შეძლებია, თურმე, ზოგიერთს, ადამიანისთვის ზურგის შექცევა თუ გაწირვა, თუმცა ყველას, ვინც თვალს არ იბრმავებს, ძალიან კარგადაც უნდა დაენახა, თუ როგორ შეიძლება ბევრი რამ უცებ შეიცვალოს ცხოვრებაში, თანაც რადიკალურად და საპირისპიროდაც…
დღევანდელი გადასახედიდან უკვე ვრწმუნდები, რომ ალბათ ჩემთვის აუცილებელიც კი იყო მიმეღო ასეთი დიდი ცხოვრებისეული გამოცდა, როცა გაჭირვების ჟამს ბევრმა, ყველაფერ კარგთან ერთად, მეც დამივიწყა და ამასთან, ისეთებისგან დავინახე უგულობა, გულბოროტობა და უღირსი ქცევაც კი, ვისაც ღირსეულ ადამიანზე აქვს პრეტენზია, ზოგსაც საკუთარი თავი მორწმუნე ჰგონია თუ უშეცდომო და იდეალური. ყველაფერმა ამან ბევრი რამ მასწავლა…
მადლობა ღმერთს, რომ ასეთ დროს მთელი გულით დამიდგნენ გვერდით ის ადამიანები, ვისთვისაც მართლაც ახლობელი ვყოფილვარ. ისინი ყველანაირად ამომიდგნენ მხარში – ვინ თბილი სიტყვით თუ მხარდაჭერით, ვინ მორალურად თუ მატერიალურად და მათმა ასეთმა მხარდაჭერამ ცხოვრებაში ნათელი ფერებიც დამანახეს. ესენი იყვნენ, მართლაც რომ, ახლობელი ადამიანები და დღეს მთელი გულით მინდა გადავუხადო უღრმესი მადლობა ყველას, ვინც თავის დროზე გულთან ახლოს მიიტანა ჩემი გაჭირვება, მადლობა მინდა გადავუხადო ჩემს ნამდვილ მეგობრებსა და უძვირფასეს ნათესავებს, ჩემს მშობლებს და განსაკუთრებით ჩემს დაიკოს, რომელთა მხარში დგომა მართლაც ალალი იყო და უანგარო, ყოველივე ამან კი უფრო და უფრო გამაძლიერა, დამისახა კონკრეტული მიზნები, რათა შეუპოვრად შევჭიდებოდი ცხოვრებაში წარმოქმნილ პრობლემებსა თუ უსამართლობას.
მართალია, ბევრი რამ უკვე მოწესრიგებულია ახლა ჩემს ცხოვრებაში, თუმცაღა შემომრჩა გულისტკივილიც, რაც ადამიანებს შორის ურთიერთობებში გაჩენილმა ხინჯმა გამოიწვია. მაგრამ ცხოვრება გრძელდება და მართალია “შეუცდომელთა” გარდა ყველას რაღაც გვეშლება, მეც და სხვასაც, ვფიქრობ, ბევრი რამის დროულად გამოსწორებაც ასევე გვსურს, ხოლმე, მეც და იმედია სხვებსაც…
2014 წლის 2 სექტემბერი

 

ის იყო დავაანონსე კონკრეტულ საკითხებთან დაკავშირებით ჩემი პოზიცია-მოსაზრებების ინტერნეტ სივრცეში გამოქვეყნების ახალი შემართებით გაგრძელება – პოლიტიკურ ან არაპოლიტიკურ თემებთან მიმართებაში იქნებოდა ეს თუ ადამიანურ ურთიერთობებზე, ჩვენს ყოველდღიურობაზე, რომ ქვეყანაშიც საკმაოდ საინტერესო პროცესები დაიწყო თუ გააქტიურდა. ოპოზიციაში თითქოს ერთგვარი დინამიური მოლოდინისა თუ აქტიური მზადების პერიოდია, ხელისუფლებაში კი დიდი დაფიქრებისა თუ ურთიერთობების გარკვევა-დალაგების მცდელობა. დღეს ბატონ Murman Dumbadze-ს ერთგვარი უკმაყოფილება შევამჩნიე, როცა იგი გარიცხეს (თუ თვითონ გავიდა) “ქართული ოცნების” რიგებიდან. აშკარად ჩანდა, რომ განაწყენებული იყო იმის გამო, თითქოს მას არ უსმენდნენ, არ უნდოდათ მისი გაგება. იმედია, ახლა მაინც შეუძლია გაიგოს ბატონმა მურმანმა ჩემი წუხილი, მისი მხრიდან ყურის მოყრუებისა თუ იგნორირების გამო, როცა მას საკმაოდ მნიშვნელოვან საკითხებზე, ჩემი აზრით, არა მარტო ხელისუფლებისთვის, არამედ ქვეყნისთვის მნიშვნელოვან საკითხებთან დაკავშირებით მივწერე არაერთხელ, განსაკუთრებულად გავამახვილე ყურადღება იმ კონკრეტულ საკითხებზეც, რომლებიც შესაბამის ადრესატებამდე უნდა მიეტანა და მათზე ხელისუფლებასაც უნდა გაემახვილებინა ყურადღება, მაგრამ… მოკლედ ფოსტაზეც მივწერე მას არაერთხელ, მობილურზეც, შევუთვალე კიდეც, თუმცაღა, მიუხედავად ჩვენი დიდი ხნის ნაცნობობისა და ჩემს მიერ წამოჭრილი საკითხების აქტუალობისა, მისი მხრიდან ფაქტიურად ნულოვანი რეაქცია მივიღე… ახლა იგი ოპოზიციაში გადავიდა (როგორც განაცხადა) და ძალიან კი საინტერესოა, აწი როგორი პასუხისმგებლობით მოეკიდება ცალკეულ პრინციპულ საკითხებს, რასაც მას მიაწოდებენ, თუმცა მე მის მიმართ, სამწუხაროდ, კარგა ხანია დავკარგე ნდობა…

P.S. ისე კი, სამართლიანობისათვის უნდა აღვნიშნო, რომ სხვებმაც წაუყრუეს ჩემს მიერ წამოჭრილ პრობლემებს. თუმცა მჯერა, რომ მალე დადგება დრო, როცა ბევრი რამ სათანადოდ გაანალიზდება, ბევრი რამ გაირკვევა, ყველაფერი ცხადი გახდება და მაშინ მართლაც გახდება აქტუალური ჩემს მიერ წამოჭრილი საკითხები, ამის შემდეგ კი, იმედია, სწორ გზასაც დაინახავენ კონკრეტული პრობლემების მოსაწესრიგებლად, რადგანაც არა მგონია ცალკეულ უწყებებსა თუ მთლიანად ხელისუფლებაში ეგონოთ, თითქოს ყველაფერი რიგზეა, ყველაფერი იდეალურადაა, თორემ ასე ეგონა თავის დროზე ნაციონალურ მოძრაობასაც და ახლა იმ სტატუსით, რაც მოიმკეს, უკვე მშვენივრად ხედავენ სხვის თვალში ბეწვსაც
თურმე როგორ ადვილად ხედავენ პრობლემებს, გონება ეხსნებათ და თვალებიც განსაკუთრებულად დაკვირვებული უხდებათ მავანთ, იმ დროს, როცა ოპოზიციაში არიან…
2014 წლის 14 სექტემბერი

 

“როგორც მექცევით ანალოგიურად გექცევით და ნუ გწყინთ”-ო, ასეთი საკმაოდ ლოგიკური და ბევრი რამის გათვალისწინებით სავსებით სამართლიანი პოზიცია წავიკითხე ახლახანს, ჩემი მოსაზრებაც დავაფიქსირე ამასთან დაკავშირებით და მიზანშეწონილად ჩავთვალე ფეისბუკის ჩემს გვერდზეც გადმომეტანა იგი:
მეც ხშირად მიფიქრია ამაზე, ამ ბოლო ხანს, თუმცა ასევე დავფიქრდები ხოლმე იმაზეც, ვინმეს არასწორად ხომ არ მოვექეცი და ძალიან ვწუხვარ და განვიცდი, როცა გამახსენდება სხვას თუ ცუდად მოვქცევივარ, ჰოდა მაინტერესებს, სხვაც თუ ჩაფიქრდება ხოლმე ასე, ჩემთან მიმართებაში? ისე კი, იმაზეც დავფიქრებულვარ, თუ რატომაა, რომ არც თუ იშვიათად მომხდარა, როცა გულით გაკეთებული სიკეთე შემდგომში ზოგზოგებმა ბოროტებით თუ არა უმადურობით მაინც დამიბრუნეს და ალბათ ამ მხრივ მე არ ვარ გამონაკლისი… ასე რომ, რას ვიზამთ, ესეც ცხოვრებისეული რეალობაა… ყველა თავისი საზომით ზომავს ყოველივეს და ამ დროს ხშირად ავიწყდებათ ხოლმე საკუთარი ცუდი და სხვისი კარგი…
2014 წლის 18 სექტემბერი

 

გინდ რეალურ ცხოვრებაში იყოს, გინდ ვირტუალურში, ინტერნეტში, სოციალურ ქსელებში თუ კიდევ სადმე, კონკრეტულ პირებს შორის ურთიერთობა თუ არ იქნება სინქრონული, თუ ცალმხრივია ყურადღება, პატივისცემა და უანგარო გულთბილ დამოკიდებულებასაც კი რაღაცნაირად აგდებულად ეპყრობიან, ადრე თუ გვიან ურთიერთობა მართლაც გახდება სინქრონული და ეს იქნება დამოკიდებულება ერთგვარი სარკისებული ანარეკლის მაგვარი… შემდეგ კი ურთიერთობაში თითქოს ყველაფერი ლოგიკური გახდება, მაგრამ ნორმალურობისა რა მოგახსენოთ…
ამიტომაცაა, რომ ძალზე სათუთად ვეპყრობი ჩემდამი გამოხატულ ყურადღებას თუ პატივისცემას და მცირეოდენ სითბოსაც კი ძალიან ვაფასებ, რამეთუ ამის ფასი, სხვებისა არ ვიცი, მაგრამ, პირადად ჩემთვის, ყოველთვის განუზომლად მაღალია!
2014 წლის 14 ოქტომბერი
გაგრძელება: ჩემი კიდევ სხვა მოსაზრებები და პოზიციები

“შავი სიების” ტყვეობაში


https://ediline.files.wordpress.com/2014/12/blacklist.jpg?w=604თვეების წინ, საკმაოდ ხანგრძლივი დროის განმავლობაში, მთელი ძალისხმევა მქონდა მიმართული ერთი საიტის (რომლის ადმინისტრატორიც გახლავართ) ანტივირუსული სისტემა “AVAST!”-ის “შავი სიების” “კლანჭებიდან” გამოხსნაზე, რომელშიც სრულიად უსაფუძვლოდ იყო იგი ჩასმული. როცა დავიწყე სიტუაციის გარკვევა, აღმოჩნდა რომ, თურმე, რომელიღაც მეასეხარისხოვან და არაავტორიტეტულ ინტერნეტ-რესურს, ერთგვარი ეჭვი გაჩენოდა ამ საიტის მიმართ და ჩათვალა, რომ იგი შეიცავდა ზიანისმატარებელ პროგრამულ უზრუნველყოფას. ყოველივე ამაში უცნაური ისაა, რომ საიტი საკმაოდ მაღალ დონეზე იყო დაცული, თანაც, არ შეიცავდა არანაირი საეჭვო ფაილს, რაც დადგინდა საკმაოდ ავტორიტეტული რესურსების მეშვეობით შემოწმებისას, ხოლო გასაოცარი და აღმაშფოთებელიც კი იყო ის, რომ ზეაღნიშნული ანტივირუსული სისტემის ადმინისტრაციამ (თუ კონკრეტულმა სამსახურმა) საიტი “შავ სიაში” შეიყვანა არა საკუთარი შესაძლებლობების გამოყენებით ჩატარებული შემოწმების შემდეგ მიღებულ შედეგებზე დაყრდნობით, არამედ, ასე ვთქვათ, საიდანღაც წამოსული ჭორ-ეჭვის დონის ინფორმაციის საფუძველზე, რითაც ძალაუნებურად დააკნინა საკუთარი ავტორიტეტულობაც.
დიახ, მსგავსი სიტუაციების შემთხვევაში, ერთნი თუ უსამართლოდ ზარალდებიან, მეორენი – ავტორიტეტის დაცემის რისკის ქვეშ დგებიან და ადრე თუ გვიან ნდობას დაკარგავენ, თუნდაც კონკრეტულ საკითხებთან მიმართებაში…
რას მოვაყოლე ამხელა წინასიტყვაობა? იმას, რომ მსგავსი რამ ხდება, ხოლმე, ჩვენს ყოველდღიურობაში და საქართველოშიც, წლების განმავლობაში, როცა მცდარი და მე ვიტყოდი, საკმაოდ წინდაუხედავი გადაწყვეტილებები, არც თუ იშვიათ შემთხვევაში, ზუსტადაც რომ, არაზუსტი ინფორმირებულობის, ვიღაცის მიერ გაკეთებული სუბიექტური დასკვნების, ინფორმაციის არასწორი, არასრული და ტენდენციური გაანალიზებისა თუ ცალმხრივი შეფასების საფუძველზე მიიღებოდა. შესაბამისად, გონებაში იქნება ეს, ქაღალდზე თუ კომპიუტერულ ტექნიკაში, იქმნება, ხოლმე, ე.წ. “შავი სიები” (ან კიდევ ერთგვარი “თეთრი სიები”), რომლებიც შემდგომში გამოიყენება, ცალკეული პოზიციების დაფიქსირებისას, ამა თუ იმ გადაწყვეტილების მიღებისთვის თუ საკუთარი დამოკიდებულების ჩამოსაყალიბებლად… არადა, რამდენჯერ მომხდარა, როცა შევმცდარვართ, როცა მცდარი აღმოჩენილა ვინმეს თუ რამის შეფასება, ხოლო მოსმენების, დასმენების თუ “ჩაშვებების” შემდეგ, ლამის, გასული საუკუნის 30-იანი წლების უსასტიკესი რეპრესიების სულისკვეთებით მიღებულ გადაწყვეტილებებს რა აუნაზრაურებელი ზარალიც მოუტანია, არაერთხელ გამხდარა საზოგადოება ამის მოწმე… ასეთმა მწარე გაკვეთილებმა კი მავანნი, მართლაც, უნდა დააფიქროს იმაზე, რომ ესა თუ ის “სიები” არც ბრმად უნდა შედგეს, თუ კი მისი შედგენის საჭიროება მაინც დგება და დროდადრო, აუცილებლად უნდა გადაიხედოს, ხოლმე, ალტერნატიულ მოსაზრებებზე თუ არა, თუნდაც ცალკეული პროცესების კომპლექსურ ანალიზზე დაყრდნობით და შემდეგ, იქნებ, იმათი კონტურები და ზრახვებიც გამოიკვეთოს, ვის გამოც, შესაძლოა, შეცდომაშიც ყოფილიყვნენ შეყვანილნი…
ისე კი ე.წ. “სიები” (“შავი” იქნება თუ “თეთრი”), ამ პუბლიკაციაში, პირობითაა ნახსენები, რამეთუ დამოკიდებულებაზე ვსაუბრობ მე, კონკრეტულ შეფასებასა თუ ჩამოყალიბებულ პოზიციაზე, რომელიც ვიღაცის მოსაზრების, “დღევანდელი კვერცხის” ეფექტის შესაბამისი ინტერესისა თუ მხოლოდ საკუთარი “პრაგმატული” გემოვნების მიხედვითაა განსაზღვრული. დროსა და სივრცეში კი, ყველაფერი ფარდობითია, უფრო მეტიც, ცვალებადია და არა მხოლოდ გემოვნების შესაბამისად, უფრო რეალური არსისა და შინაგანი მნიშვნელობის აღმოჩენის გამო… მერე კი ზოგი შეცდომებს ითვლის, ზოგიც ზარალს.
საერთოდ, ასეთი სიების ეფექტი ყოველთვის მოკლევადიანია და ხშირად საკმაოდ წამგებიანიც კი, მათი “მფლებელებისთვის”, რამეთუ, საერთო ანგარიშში, ზუსტადაც რომ ისინი აღმოჩნდებიან, ხოლმე, ამ სიების ტყვეობაში, მათთვისვე ნეგატიური შედეგით. არაერთხელ დაამტკიცა ეს ცხოვრებამ, ჩვენმა ყოველდღიურობამ…

© ფეისბუკის პირადი გვერდიდან გადმოტანილი სტატუსი
19 დეკემბერი, 2014 წ.

edi (163x156, 30Kb)
ედნარ მგელაძე (ინტერნეტის ლაბირინთებში)

%d bloggers like this: